جهان معاصر، گویی بر مدارِ بی‌اخلاقی‌ها می‌چرخد؛ زمانه‌ای که در آن، جانِ رنجورِ انسانِ ایرانی، به سکه‌ای ناچیز در ترازوی سوداگریِ قدرت‌های جهانی بدل گشته است.

تاریخ به یاد خواهد داشت که چگونه آرمان‌های یک ملت، در مسلخِ منافع اقتصادی و بازی‌های دیپلماتیک قربانی شد.

فصل نخست: نمایشِ تزویر در قاره سبز!

آن زمان که نام «مهسا» به رمزِ عصیانِ ملتی به ستوه آمده بدل گشت، پژواکِ فریادِ ایرانیان تا تالارهای مجلل اروپا طنین‌انداز شد. جهان شاهد بود که چگونه سیاستمداران غربی، ردایِ حمایت بر تن کردند؛ یکی به رسمِ سوگواریِ شرقی، گیسو می‌برید و دیگری در میتینگ‌های صدهزار نفره، وعده‌ی صبحِ آزادی می‌داد.

درهای کاخ «الیزه» گشوده شد و لبخندهای دیپلماتیک، نویدبخشِ فروریختنِ دیوارهای استبداد بود. مردمِ خسته، در میانه‌ی خون و آتش، دل به این همدلی‌ها خوش کرده بودند؛ غافل از آنکه این شور و شیدایی، تنها پرده‌ای از یک نمایشِ تئاترِ قدرت بود.

اما دریغ که این دلسوزی‌ها، تنها اهرمی برای «ارزان‌خریِ امتیازات» بود. آن دستانی که به نشانه‌ی همبستگی به سوی ایرانیان دراز شده بود، دیری نپایید که در پسِ پرده، دستانِ حاکمان را به گرمی فشرد.

آن موی بریدن‌ها، مقدمه‌ای بود برای آغوش‌های گرمِ دیپلماتیک. اروپا، هراسِ فروپاشی را به جانِ حاکمان انداخت تا بهای سکوت و ابقای آنان را به قیمتِ خونِ هزاران جوان و بندِ هزاران زندانی، در معاهده‌های پنهان وصول کند.

و چنین شد که مردم ما، در میانه‌ی میدان رها شدند و گرگ‌های سیاست، دریده‌تر از پیش، چوبه‌های دار را برپا داشتند و رفت آنچه رفت و کمتر کسی است که نداند!