نمایش خیابانی رژیم، نشانه ضعف و درمانده گی آن است.
رژیم جمهوری اسلامی، همانند تمامی رژیم های استبدادی و سرکوب گر، از هر ترفندی برای حفظ خود و سرکوب مخالفان بهره می گیرد. دستگیری، زندان، شکنجه، اعدام و کشتار خیابانی، تنها پاسخی نیست که رژیم های توتالیتر برای در هم کوفتن مقاومت مردم معترض به کار می گیرند. آنان در کنار روش های سرکوب، از تمامی مزایای در اختیار داشتن رسانه ها نیز برخوردار هستند؛
آنها نه تنها روزنامه ها و نشریات، رادیو و تلویزیون، که در قرن بیست و یکم، جهان دیجیتالی و اینترنت را هم به انحصار خود در می آورند. تبلیغات رسانه ای، تحریف حقایق و وارونه جلوه دادن روی دادها با کمک رسانه، یکی دیگر از مهم ترین شگردهای آنها می باشد. آنها همه ابزارهای نظامی و تبلیغاتی را به طور انحصاری در اختیار خود قرار می دهند. و هنگامی که متوجه می شوند که توده های مردم می توانند از برخی از این ابزارها سود ببرند، با مسدود سازی آنها، سعی می کنند مردم را ناتوان سازند.
رژیم جمهوری اسلامی در مقابله با مردم، سال هاست که همه این روش ها را به کار می گیرد. به ویژه در خیزش کنونی که انعکاس جهانی یافت و قدرت های غربی و "جهان آزاد" را نیز به واکنش واداشت. پژواک جهانی اعتراضات که ابعادی میلیونی یافت، رژیم را به هراس افکند. آنها این بار قادر نبودند پیش چشم مردم جهان دست به کشتار وسیع بزنند. به ویژه که دونالد ترامپ، رییس جمهور آمریکا، به آنها هشدار داده بود که اگر دست به کشتار مردم بزند، واکنش نشان خواهد داد. به همین دلیل واکنش نسبتا ملایم و غیر عادی آنان، بسیاری را به تعجب واداشت. اما شدت و حدت حضور مردم در خیابان ها و هراس از فروپاشی، سران رژیم را به این فکر واداشت تا با قطع اینترنت، سیستم های رایگان تلفنی و رسانه ها، جهان را از آن چه در ایران می گذرد، بی اطلاع نگه دارند. آنها پس از مسدود ساختن اینترنت، چهره واقعی خود را بار دیگر به نمایش گذاشتند.
گزارشات قطره چکانی که از داخل کشور به خارج انتقال می یابد، حکایت از کشتار بی رحمانه و سبعانه مردم دارد. اگر در روزهای نخست، آمار کشته شده گان بیش از چند ده نفر نبود، هم اینک منابع متعدد اعلام می دارند که آمار جان باخته گان از پانصد تا سه هزار تن گذشته، و این در شرایطی است که عدم دست رسی به رسانه و اینترنت، دست رسی به اطلاعات را به شدت محدود ساخته است.
با این همه و به رغم شقاوت و بی رحمی دستگاه سرکوب، چنین به نظر می آید که رژیم موفق به مهار تظاهرات نشده و آخرین تیر ترکش خود را به کار گرفته است؛ یعنی آخرین ترفندی که رژیم های سرکوب گر در لحظات پایانی عمرشان به کار می برند و آن این که درمانده و ناتوان از بی اثر شدن روش های سرکوب، ناچار به هواداران و مزدبگیران خود مراجعه می کنند تا با گسیل آنها به خیابان، چنین وانمود کنند که بخشی از مردم را با خود همراه دارند. اما، از آن جایی که خود احمق می باشند، می پندارند که دیگران هم احمق هستند. کسی در این تردیدی ندارد که رژیم در یک جمع بندی آماری، نسبت به جمعیت کشور، پنج تا ده درصد مزدور در اختیار دارد. آخوندها و خانواده هایشان، بسیجی ها و لباس شخصی ها، پاسداران و ساوامایی ها، رانت خوران، سرمایه داران حکومتی ... و ..!
رژیم امروز با به میدان کشیدن وحوش طرفدار خود، آخرین تیر ترکش خود را رها ساخته است. با این حال اگر رژیم بتواند در تهران 15 میلیونی حتا پانصد هزار نفر را هم با هر ترفندی، از جمله اتوبوس و سرویس مجانی و ساندیس و ... به خیابان بکشاند، باز هم نتوانسته است چیزی بیش از یکی - دو درصد جمعیت را با خود همراه سازد. بدون تردید دست زدن به چنین اقدامی، نشان از استیصال و درمانده گی رژیم دارد و این پیغام را ناخواسته به جامعه منتقل می سازد که به شدت در موضع ضعف قرار گرفته است و لحظه مرگ خود را احساس می کند.
دهمین کشتار جمعی، آخرین خواهد بود؟ مسعود نقره کار
قمارخانهی سیاست و قربانگاه رؤیاها، منوچهر بهمنی
