به نام آزادی و کرامت انسانی

سردبیران، روزنامه‌نگاران و فعالان رسانه‌ای گرامی،

با درود به تک‌ تک شما.

جمهوری اسلامی، جمهوریِ خون، جنایت و تباهی است. سال‌هاست مردم ایران هزینه بقای این نظام را با جان، آزادی و آینده خود می‌پردازند. در تمام این سال‌ها، ما بارها اعتراض کرده‌ایم که چگونه سران این نظام و وابستگانشان آقازاده‌ها، فرزندان و نزدیکان مسئولان از امکانات، امنیت و رفاهی برخوردارند که از مردم ایران دریغ شده است.

امروز اگر درباره خانم فاطمه صالحی امیری سخن می‌گوییم، موضوع صرفاً یک فرد نیست؛ موضوع، سیستمی است که چنین افرادی را می‌سازد، بالا می‌کشد و به جهان صادر می‌کند. سیستمی که پدران و مدیرانش دستشان به خون مردم ایران، مستقیم یا غیرمستقیم، آلوده است.

پرسش ما روشن است:
چگونه ممکن است محصول و برآمده چنین ساختاری، به جای پاسخ‌گویی درباره نقش خانواده و شبکه قدرتش، به موقعیت‌های ممتاز دانشگاهی و اقامتی در کشورهای آزاد، از جمله آلمان، دست پیدا کند؟

مسئله ما انتقام‌جویی شخصی نیست؛ مسئله، جلوگیری از عادی‌سازی جنایت است. همان‌طور که بارها گفته‌ایم وابستگان چهره‌های سرکوب و جنایت از جمله فرزند لاریجانی و دیگر نمادهای دستگاه سرکوب و مسولین رژیم نباید بدون هیچ پرسشی در آمریکا و اروپا زندگی کنند، امروز نیز با همان منطق می‌گوییم:

حضور و ارتقای چنین افرادی در دانشگاه‌ها و نهادهای معتبر غربی، توهین به خون قربانیان و کشتار جمهوری اسلامی است.

خواست ما روشن است:

پایان دادن به این مصونیت نانوشته، و اخراج این افراد از موقعیت‌های دانشگاهی و امتیازاتی که نتیجه مستقیم یک نظام سرکوبگر است.

خانم فاطمه صالحی حتی مخالفین را تهدید کرده و همیشه در این دانشگاه بیدفاع از مواضع جمهوری اسلامی پرداخته است.

خواست ما از اخلاق و روش،مدارا باید بگذرد . فراموش،نکنیم بالای ۱۶ هزار کشته در دوشب و ۳۶۰ زخمی و بالای ۷ هزار آسیب دیده چشمی و۲۰ هزار دستگیری بخشی از این سیتم و اعوان و انصارشان میباشد

ما به‌خوبی می‌دانیم که از نظر حقوقی، در کشورهای اروپایی موانع و پیچیدگی‌هایی وجود دارد. اما نقش رسانه، فقط تکرار محدودیت‌های حقوقی نیست؛ نقش رسانه، روشن نگه داشتن نور بر نقاط تاریک قدرت و بی‌عدالتی است.

از شما رسانه‌های فارسی‌زبان و بین‌المللی می‌خواهیم:

حتی اگر ابزار حقوقی مستقیم ندارید، دست‌کم صدای این مطالبه از جانب ما و نویسنده نامه را بازتاب دهید، درباره آن تحقیق کنید، سؤال بپرسید و اجازه ندهید عادی‌سازی جنایت به یک روند پذیرفته‌شده تبدیل شود.

این نامه، صدای انسانی است که شب و روز در دفاع از مردم ایران فعالیت می‌کند. امیدوارم این صدا را بشنوید و در رساندن آن به افکار عمومی کوتاهی نکنید.

دوستدار شما
بهروز اسدی