مهدی پرپنچی در شبکهٔ اکس برای مخاطبان انگلیسی زبان خود نوشت:

(ویرایش و ترجمه خبرنامه گویا)

اگر در کشوری هم‌پیمانِ امریکا اعتراضاتی شکل می‌گرفت و معترضان هم‌زمان با قتل‌عام هزاران نفر شعار «مرگ بر آمریکا» سر می‌دادند، رسانه‌های غربی به‌صورت شبانه‌روزی و بی‌وقفه به آن می‌پرداختند. موجی از فوریت، خشم و شفافیت اخلاقی فضای رسانه‌ای را فرا می‌گرفت.

اما آنچه امروز شاهد آن هستیم، خیزش گستردهٔ مردمی است که به ارزش‌های غربی باور دارند و علیه یک رژیم اسلام‌گرای بنیادگرا و متعصب در ایران به پا خاسته‌اند. با این حال، واکنش بخش بزرگی از رسانه‌های غربی نه فوریت داشته، نه صراحت؛ بلکه با تعلل، کوچک‌نمایی کشتار و به‌تأخیر انداختن پوشش واقعیت‌ها همراه بوده است. این رویکرد نه حق قربانیان را ادا می‌کند و نه حقیقت را. این سکوت، کرکننده است.

این رفتار نه احتیاط، بلکه نوعی دوگانگی و ناهماهنگی اخلاقی است؛ رویکردی واکنشی که در آن هرچه شعارها ضدآمریکایی‌تر باشد، موضع‌گیری اخلاقی برای رسانه‌ها ساده‌تر و بی‌هزینه‌تر می‌شود.

و پیامد این روند را پیش‌تر دیده‌ایم: رژیم صحنه را پاکسازی می‌کند، دسترسی‌ها را مدیریت می‌کند، «قربانیان» گزینشی را به نمایش می‌گذارد و روایتی از پیش‌ساخته ارائه می‌دهد؛ روایتی که متأسفانه بارها، نه در قالب گزارش مستقل، بلکه به‌صورت تکرار بی‌چون‌وچرای همان روایت رسمی بازتولید می‌شود.

***