در بخشی از این بیانیه آمده است: «اکنون، تنها سخنی که رواست، سخن از رد خون بر کوچه و خیابان و سخن از سیاهه پایان‌ناپذیر جنایات است. [...] تنها دو سه روز کافی بود تا زن و مرد و پیر و جوان مردم ایران در خیابان کشته شوند؛ تا جان انسان‌ها به صرف گذر از خیابان و رد شدن از پیاده‌رو هدف گلوله جنگی قرار بگیرد؛ تا صدای شلیک رگبار کف تهران بلند شود؛ تا بیمارستان‌ها از جنازه پر شوند و تا از کودک هشت‌ساله تن بی‌جان ناشناسی در حیاط پزشکی قانونی کهریزک باقی بماند.»

انجمن اسلامی دانشگاه شریف در ادامه از سناریوپردازی جمهوری اسلامی در رسانه‌های حکومتی انتقاد کرده است: «آری،‌ خون کردند. خون کردند و در مقابل دوربین‌ها صد قصه بی‌سروته بافتند تا رد آن را از دستشان بشویند؛ خون کردند تا شهرهای ایران صحنه رژه رفتن و خط و نشان کشیدن مردان مسلح نقاب‌دار و تیربار هایشان شود؛ آن‌چنان خون کردند که آواز عزا تا خانه‌های بسیاری از مردم و نزدیکانشان رسیده‌است.»‌

جمهوری اسلامی از شامگاه پنج‌شنبه ۱۸دی۱۴۰۴ که اینترنت و ارتباطات را قطع کرد، با سلاح‌های سنگین معترضان را هدف قرار داد و شماری را مجروح کرد و کشت. در پی این کشتار، رسانه‌های حکومتی با پخش گزارش‌ها و اظهارات مقامات جمهوری اسلامی اعلام کردند که غیرنظامیان را «تروریست‌های مسلح» کشته‌اند.

دو هفته پس از این کشتار در حالی‌که سناریوپردازی جمهوری اسلامی همچنان ادامه دارد، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف می‌گوید «آتشی از خشم و بیزاری در سینه آحاد مردم زبانه می‌کشد.» به طوری‌که «خشم و بیزاری از خفقانی که راه نفس ملت را بسته است؛ از سرکوبی که تا مقابل درهای خانه‌ها رسیده‌است و از کشتار جوانانی که هرچه بشماریم، نام‌های جدیدی به فهرستشان اضافه می‌گردد.»

در پایان این بیانیه آمده است: «حالا و پس از تمام آن‌چه از سر گذرانده‌ایم، دیگر چیزی برای انذار نمانده و هیچ معنایی در هشدار نیست‌. حال، تنها بیزاری و نفرت از تک‌تک اعمالتان مانده‌است؛ بیزاری از جور و ستمی که دیگر با چشمان بسته هم بر همگان پیدا می‌گردد.»