خبرنامه گویا - پس از کشتار معترضان و سرکوب گسترده، عباس عبدی و احمد زیدآبادی واکنشهایی نشان دادند که هر دو از نگاه منتقدان ناکافی و بحثبرانگیزند. زیدآبادی، معروف به «شرفِ اهل قلم»، بر مواضع سرد و غیرپوپولیستی خود پافشاری کرد، شروطی چون اسلام، فلسطین و پرهیز از خشونت برای همراهی فرضی با اپوزیسیون مطرح کرد، اما هیچ توجهی به مطالبه دادخواهی قربانیان و خشم عمومی نکرد و عملاً از لحظه خون فاصله گرفت.
عبدی اما با ذهنیت اصلاحطلبانه و میانهرو، مسیر دیگری را برگزید: او در آخرین یادداشت مطبوعاتی خود نظام آموزشی جمهوری اسلامی را نقد کرد اما تصمیم گرفت حضور خود در رسانههای متصل به قدرت را قطع کند. این سکوت و کنار کشیدن، اگرچه محافظهکارانه، در عمل نشاندهنده عقبنشینی از صحنه بحران و نپذیرفتن مسئولیت بود.
در نهایت، هر دو کنش ایستادن سرد و منفعلانه زیدآبادی و سکوت محافظهکارانه عبدی--نقاط ضعف اخلاق قلم را آشکار میکنند. در لحظهای که جامعه با خون و مرگ روبهروست، تاریخ به اقدام یا فقدان آن نگاه خواهد کرد، نه به نیتها؛ اینکه چه کسی ایستاد و چه کسی خاموش شد.
