یادش بخیر! سیزده خرداد شصت و هشت بود که حضرت امام خمینی ر.ی.ق رحمت را سر کشید و در روزی که به خاطر عدد سیزدهش باید نحس باشد، یکی از روزهای سعد را برای مردم ایران به وجود آورد.

دیدم یک مجری معیوب المغزِ لجن، در تلویزیون افق، مزه پراکنی کرده و یخچال هایی که برای نگهداری پیکرهای نازنین جوانانی که در اعتراضات دی ماه کشته شدند را سوژه ی طنز و خنده قرار داده. کارَ ت خیلی با نمک بود آقای مجری و حالا هم که می گویند از کار برکنارت کرده اند حتما فرصت می کنی این مطلب را بخوانی و متوجه بشوی که سوژه ات چندان نو هم نبوده است.

در روز رحلت به قول گوینده ی تلویزیون «ج.ا.ن.گ.و.ز» امام خمینی چه بسیارانی که در خفا جشن گرفتند؛ کسانی که خمینی فرزندان شان را به بی رحمانه ترین شکل کشته بود و هست و نیست شان را به باد داده بود.

اگر چه همه منتظر این رحلت فرخنده بودند و در بیابان های اطراف بهشت زهرا هم بیت الخلایی برای انداختن لاشه ی متعفن او در آن در نظر گرفته بودند اما نوکران بارگاه او کماکان نمی دانستند که بعد از او چه خواهد شد و کدام آدم نفرین شده ای جای او را خواهد گرفت که قرعه به نام سدعلی مشنگ افتاد که خودش معترف بود بیچاره ملتی که او بخواهد رهبرشان بشود.

باری. بچه های امروز احتمالا ماشین بلیزر را نمی شناسند. این یک مدل «شورلت» شاسی بلند بود که محسن رفیق دوست که آن زمان هنوز به مقام آدمخواری و غارتگری ملی نرسیده بود و در میدان تره بار سبزی می فروخت با آن خمینی را از فرودگاه به بهشت زهرا برد و همین شد که این آدم رذل بی سواد به بالاترین مقامات مالی و نظامی و سیاسی جمهوری اسلامی رسید.