دیوید اعتباری* - کیهان لندن

این نوشتار به چگونگی نبرد میان ایالات متحده آمریکا و جمهوری اسلامی ایران در صورت عدم توافق و تصمیم هر یک از طرفین برای آغاز جنگ می‌پردازد. این بررسی فارغ از روابط، کنش‌ها و ملاحظات سیاسی و دیپلماتیک بوده و صرفاً بر واقعیت‌های میدانی و نظامی تمرکز دارد و با مشاوره‌ی متخصص امور نظامی داخل کشور تدوین شده است.

جغرافیای نبرد مشتمل بر خلیج فارس، عراق، لبنان، تنگه هرمز و جزایر سه‌گانه، و همچنین سرزمین اصلی ایران است.

سناریوی محتمل، یک نبرد ترکیبی و چندجانبه به‌مدت حدود دو هفته است که شامل عملیات هوایی و دریایی، موشکی، کماندویی، هلی‌برن نیروها و عملیات آبی-خاکی می‌شود.

۱. حضور نظامی آمریکا در منطقه

تا اوایل فوریه‌ی ۲۰۲۶، ارتش ایالات متحده حضور نظامی خود در خاورمیانه را به‌طور قابل‌توجهی تقویت کرده است.

بیش از ده شناور رزمی و ناو جنگی در اطراف ایران، شامل خلیج فارس، دریای عمان، دریای سرخ و شرق مدیترانه، مستقر شده‌اند. این شناورها عمدتاً شامل ناوها و ناوشکن‌های مجهز به سامانه‌های موشکی پیشرفته هستند.

توان نیروی دریایی ایالات متحده

ناوهای هواپیمابر و گروه‌های ضربتی

ناو هواپیمابر USS Abraham Lincoln (CVN-72)، یک ناو هسته‌ای مجهز به اسکادران هوایی کامل، در حال حاضر در دریای عرب فعال است. این ناو به‌عنوان یک پایگاه پروازی متحرک، توان به‌کارگیری جنگنده‌های F-35C، ‏F/A-18E/F و هواگردهای جنگ الکترونیک EA-18G را برای حملات هوایی علیه اهداف داخل ایران داراست.

این ناو با چند ناوشکن موشک‌انداز کلاس Arleigh Burke همراهی می‌شود که هم وظیفه‌ی دفاع از ناو هواپیمابر را بر عهده دارند و هم قادر به شلیک موشک‌های کروز تاماهاوک هستند. افزون بر این، چندین ناوشکن و کشتی جنگی دیگر نیز در منطقه حضور دارند که توان دفاع هوایی، ضدزیردریایی و حملات سطح‌به‌سطح را فراهم می‌کنند.

توان حمله امریکا بدون ورود به حریم ایران

ایالات متحده قادر است بدون ورود مستقیم به حریم هوایی ایران، حملات گسترده‌ای را انجام دهد. این توان شامل موارد زیر است:
موشک‌های کروز دریایی (Tomahawk)

مهمات دورایستای هواپرتاب از بمب‌افکن‌ها

جنگ سایبری و الکترونیک توسط جنگنده‌ها و هواپیماهای تخصصی

یکی از الگوهای کلاسیک آمریکا آغاز درگیری با شلیک پرحجم موشک‌های کروز به مراکز فرماندهی، راداری، پدافندی، موشکی و پایگاه‌های دریایی سپاه و ارتش جمهوری اسلامی است. در مراحل ابتدایی، دفاع ساحلی ایران از عمق دریا تا چند صد کیلومتر داخل خاک کشور هدف قرار خواهد گرفت.

پیش از آغاز حمله، پروازهای شناسایی دائمی در تمامی مرزهای ایران برقرار می‌شود. یکی از حساس‌ترین دارایی‌های ارتش آمریکا در این مرحله، هواپیمای RC-135 است؛ مغز شنود و تحلیل الکترونیکی میدان نبرد. این هواپیما وظیفه‌ی ارزیابی زمان، مکان و ریسک آغاز حمله را بر عهده دارد. پرواز RC-135 نشانه‌ی نزدیک‌بودن عملیات سرکوب پدافند هوایی است و تا زمانی که این هواپیما وارد مأموریت نشود، جنگی آغاز نخواهد شد.

نیروهای مستقر آمریکا در منطقه در حال حاضر توانایی اجرای حملات بسیار سریع و ویرانگر علیه تمامی پایگاه‌های جمهوری اسلامی در سراسر ایران را دارند. وجود دست‌کم ۲۰ فروند هواپیمای سوخت‌رسان، امکان ایجاد چتر هوایی دائمی شبانه‌روزی بر فراز آسمان ایران را فراهم می‌کند؛ قابلیتی که اسرائیل در جنگ ۱۲روزه به‌دلیل محدودیت تعداد هواپیما، کمبود سوخت‌رسان و فاصله‌ی جغرافیایی از ایران از آن برخوردار نبود. این محدودیت برای آمریکا، به‌واسطه‌ی ده‌ها پایگاه منطقه‌ای و ناوهای هواپیمابر، عملاً وجود ندارد.

👈مطالب بیشتر در کیهان لندن

ایجاد چنین چتری، توان شلیک موشک‌های کروز و بالستیک جمهوری اسلامی به کشورهای همسایه و اسرائیل را به‌شدت محدود می‌کند. حتی در صورت فرماندهی مؤثر، ممکن است امکان شلیک موشک‌های بالستیک به صفر نزدیک شود، زیرا استقرار و شلیک این موشک‌ها زمان‌بر بوده و فرصت کافی برای شناسایی و انهدام لانچرها در اختیار هواپیماهای گشت‌زن قرار می‌دهد.

همچنین تا ۸ فوریه، ایالات متحده با انتقال سامانه‌های پاتریوت و تاد به ۲۰ پایگاه در سراسر خاورمیانه، پوشش پدافندی زمین‌پایه گسترده‌ای ایجاد کرده است. در کنار آن، عملیاتی‌شدن پدافند لیزری اسرائیل و حضور ناوهای مجهز به موشک‌های ضدبالستیک آمریکا، توان دفاع هوایی منطقه را به‌طور چشمگیری افزایش داده است.