راستش دل ام نمی آمد رخت عزای بچه های کشته شده در سرکوب دی ماه را از تن بیرون بیاورم چرا که تلخی این واقعه به حدی ست که نمی توانم به زندگی عادی ام بر گردم و هر چه می کنم از مقدار غم و اندوهم کم نمی شود ولی وقتی دوستانم تذکر دادند در جایی که خانواده ی عزیزان از دست رفته با لباس سفید یاد عزیزان شان را گرامی می دارند و جنگ و مبارزه ی آن ها با آدمکشان حکومت نکبت اسلامی را که باعث کشته شدن آن ها شد جنگ خیر و شر می دانند و مظهر خیر را به رنگ روشن و نور سفید می بینند خوب نیست تو دائم از پوشاک سیاه استفاده می کنی لذا منطق آن ها را پذیرفتم و از رخت عزا بیرون آمدم به این امید که دیگر فجایعی مانند دی را شاهد نباشم و رنگ های شاد را تن پوش مردم ایران ببینم.

اما وابستگان نظام منحوس آخوندی نمی گذارند مردم دستکم داغدار عزیزان شان باشند و از مُرده ی بچه ها هم دست نمی کشند و می خواهند آن ها را هم به هر شکل غیر انسانی و ناجوانمردانه تخریب کنند که البته عِرض خود می برند و زحمت ما می دارند و خدا می داند روزی که قدرت دست مردم بیفتد چگونه انتقام این روزها و این جنایت ها و این دروغگویی ها را بگیرند که اگر ذره ای عقل داشته باشند جامعه ی خشمگین را با این نوع تخریب ها به نهایت خشم نمی رسانند تا دستکم سزای جنایت های شان در دادگاه های صالح تعیین شود و مردم داغدیده به دست خود آن ها را مجازات نکنند.