سردار نقدی یا مجسمه ی بلاهت جمهوری نکبت اسلامی که شهید، سدعلی دونگ -که جای خالی اش را من این روزها بسیار زیاد احساس می کنم چون مهم ترین سرچشمه ی طنز برای من بود،- شخصا در جریان توپ فوتبال فاراد توو دهن او زد، اخیرا طی بیاناتی، فرموده است که سرکوبگران، وقتی محل استقرارشان را ترک می کنند، می روند در میان مردم بساط شان را پهن می کنند و از آن جا سرکوب مردم را مدیریت می کنند که واقعا باید به این بازمانده ی نئاندرتال ها تبریک گفت که رسما و علنا دلیل محکمی در اختیار امریکا و اسراییل قرار داده که بدون ناراحتی خیال، مثلا مدرسه ها و بیمارستان ها و ورزشگاه ها و چه و چه را بمباران کنند و ماشین های آتش نشانی و آمبولانس را هدف قرار دهند چون دژخیمان حکومت نکبت در آن جا ها مستقر شده اند و از این وسایل نجات عمومی استفاده می کنند.
کسانی که برای حفظ و بقای جمهوری نکبت اسلامی مرتب سنگ مردم را به سینه می زنند و میناب میناب می کنند حرف های او را بشنوند و اگر می توانند دهان متعفن او را ببندند و مانع سوءاستفاده ی سرکوبگران از مردم عادی و مکان های عمومی شوند، اگر هم نه دستکم جان خود و بچه های شان را در این ایام بر دارند و در گوشه ای امن پناه گیرند.
بد نیست یک نکته ی خیلی مهم را اینجا یادآور شوم. در فیلم ها می بینم که عزیزانی که در فضای آزاد سعی می کنند فیلم انفجارها را ضبط کنند تا مردم ایران و جهان از اتفاقات جاری با خبر شوند، خیلی عادی و بدون این که حفاظی در اطراف داشته باشند این کار را انجام می دهند.
علت آن این است که از موضوع «ترکش» بمب و موشک و خطرات آن حتی در فاصله های زیاد بی خبرند.
البته این ندانستن عیب نیست چون زمان شروع جنگ ایران و عراق، حتی برخی از اعضای کادر ارتش، گمان می کردند که گلوله ی خمپاره و توپ باید مستقیم به آن ها بخورد تا آسیب بزند و از موضوع «ترکش» بی خبر بودند.
عزیزی می گفت روزهای اول جنگ وقتی خمپاره یا گلوله ی توپی در اطراف ما بر زمین می خورد و منفجر می شد از سنگر بیرون می رفتیم و به تماشای انفجار می ایستادیم. یک روز بعد از انفجار یکی از همسنگران ما که در کنار هم و حدود دویست متری محل انفجار ایستاده بودیم و به این انفجار نگاه می کردیم فریاد کشید سوختم. ما فکر کردیم شوخی می کند و به او گفتیم مسخره بازی در نیار چون فاصله ی انفجار از ما زیاد است ولی دیدیم که شکم او پاره شده و متوجه شدیم که ترکش های بعد از انفجار، مسافت دوری را طی می کنند و می توانند انسان را از پا بیندازند.
هر کدام از ترکش ها چه ریز چه درشت که اندازه ی انگشت دست تا ساق دست و به شکل بلور نبات هستند و لبه های بسیار تیز و برنده دارند و بعد از انفجار کاملا داغ هستند اگر به بدن برخورد کنند می توانند باعث زخمی شدن، کوری، قطع عضو و حتی کشتن انسان شوند. ترکش های عبوری صدای «پِرررررررر» در اطراف انسان ایجاد می کنند و اگر به انسان برخورد نکنند، بر زمین فرود می آیند.
باری. انفجار حتی در فاصله ی زیاد می تواند خطرناک باشد و موقع فیلمبرداری و تماشا، بهتر است این کار از پشت مانع و حفاظی انجام شود تا اثر کُشنده ی ترکش خنثی شود.
اطلاعیه سپاه در ارتباط با صحبتهای پزشکیان
