امیر. م

اخیراً به‌وضوح یک موج هماهنگ راه افتاده که در آن اکانت‌های سایبری و رسانه‌های همسو به‌جای پرداختن به واقعیت جنگ و فاجعه‌ای که حاکمیت با چهل سال کوبیدن بر طبل جنگ بر سر مردم آورده، مردم را با برچسب «وطن‌فروش» هدف گرفته‌اند. در شرایطی که کشور زیر آتش جنگ است و مردم زیر فشارِ ناامنی، ترس، بی‌ثباتی و سال‌ها فقر له شده‌اند، راه انداختن کارزار اتهام‌زنی علیه شهروندان چیزی جز وقاحت سیاسی و فرار از مسئولیت نیست.

اینکه عده‌ای هم‌زمان و با ادبیات مشابه تلاش می‌کنند خشم عمومی را از سمت عاملان اصلی این وضعیت منحرف کنند و به جان مردم بیندازند، اتفاقی نیست. این یک حمله هماهنگ به افکار عمومی است؛ حمله‌ای برای خفه کردن صداهای منتقد، پاک کردن صورت‌مسئله، و جا زدن مردم به‌عنوان مقصرِ وضعیتی که خودشان قربانی آن هستند.

مردمی که سال‌ها هزینه داده‌اند، تحت فشار زندگی کرده‌اند، عزیز از دست داده‌اند، آینده‌شان تباه شده و حالا هم در سایه جنگ زندگی می‌کنند، وطن‌فروش نیستند. وطن‌فروش کسانی‌اند که هر بار کشور را به لبه فاجعه می‌برند، بعد برای فرار از پاسخ‌گویی، مردم را متهم می‌کنند. وطن‌فروش کسی نیست که فریاد می‌زند این وضعیت قابل تحمل نیست؛ وطن‌فروش آن کسی است که کشور را به این نقطه رسانده و بعد طلبکار هم شده است.

اگر شرف ندارید، آزاده باشید؛ در میانه جنگ، کمترین وظیفه این است که کنار مردم بایستید، نه اینکه با لشکرکشی هماهنگ، مردم را هدف بگیرید. وطن یعنی مردم؛ هرکس مردم را آماج برچسب، تهدید و تخریب کند، نه مدافع وطن است و نه دلسوز ایران. کسانی که به‌جای دیدن ریشه‌های این فاجعه، مردم را می‌کوبند، در حقیقت دارند به همان ویرانی خدمت می‌کنند که ادعا می‌کنند نگرانش هستند.

برچسب «وطن‌فروش» دیگر ابزار دفاع از ایران نیست؛ ابزار سرکوب مردم و تحریف حقیقت است. این مردم نه مقصر جنگ‌اند، نه مقصر ویرانی، نه مقصر این بن‌بست. آن‌ها قربانی‌اند. و حمله هماهنگ به قربانیان، نه غیرت ملی است، نه شرافت سیاسی؛ فقط سقوط اخلاقی است.