بنیاد «عود» (Oudh) یکی از موقوفه‌های مهم قرن نوزدهم بود که ریشه آن به میراث سلطان شیعهٔ عود در هند بازمی‌گشت. طبق اسناد تاریخی، این بنیاد با سرمایه‌ای در حدود شش میلیون روپیه در آن زمان -- معادل ده‌ها میلیون دلار امروز -- برای حمایت مالی از طلاب و روحانیان شیعه در حوزه‌های علمیه نجف و کربلا ایجاد شد. پرداخت‌های این موقوفه از حدود ۱۸۵۰ تا اوایل قرن بیستم ادامه داشت و نقش مهمی در تأمین هزینه تحصیل طلاب شیعه ایفا می‌کرد.

با گذشت زمان، مدیریت و نظارت بر این موقوفه به دست مقامات بریتانیایی در منطقه افتاد. همین مسئله سبب شد این صندوق مالی به ابزاری برای ایجاد ارتباط و نفوذ سیاسی در میان روحانیون شیعه تبدیل شود.

اشاره‌ای مهم به این موضوع در خاطرات Sir Arthur Hardinge، سفیر بریتانیا در ایران در سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۵، دیده می‌شود. او در کتاب خود با عنوان A Diplomatist in the East توضیح می‌دهد که نظارت بر کمک‌های مالی بنیاد عود در اختیار دیپلمات‌های بریتانیایی در بغداد قرار داشت.