در حالی که دنیا و تمام امکانات آن برای ساختن دنیایی بهتر برای کودکان و صیانت از حقوق بنیادین آنان تلاش میکند، گزارشهای نگرانکننده درمورد مسلح کردن و بهرهکشی نظامی از کودکان بالای ۱۲ سال توسط سپاه پاسداران، زنگ خطری جدی را برای وجدان بیدار جامعه جهانی به صدا درآورده است. اقدامی که نه تتها نقض فاحش کرامت انسانی که یک جنایت جنگی آشکار است.
این در حالی است که بر اساس تمامی استانداردهای پزشکی، حقوقی و عرف بینالملل، هر فرد زیر ۱۸ سال "کودک" محسوب میشود؛ موجودی که باید در محیطی امن و به دور از خشونت مشغول بازی و تحصیل باشد.
به همین دلیل تبدیل بازیهای کودکانه به مشق نظامی، برای کودکی که هیچ درکی از جنگ ندارد و همه چیز را بازی کودکانه میپندارد، مصداق بارز فریبکاری جنایتکارانه حکومت اسلامی و بر اساس میثاقهای بینالمللی در زمره بدترین اشکال بهرهکشی از کودکان است.
کنوانسیون ۱۸۲ سازمان بینالمللی کار (ILO) در ماده ۳ خود، صراحتاً استفاده از افراد زیر ۱۸ سال -کودکان- در درگیریهای مسلحانه را در زمره "بدترین اشکال کار کودک" قرار داده، دولتها را مکلف به اتخاذ اقدامات فوری برای حذف این پدیده شوم کرده است. پیامی که صرفا یک توصیه اخلاقی نبوده یک دستورالعمل الزامآور حقوقی است.
پروتکل اختیاری کنوانسیون حقوق کودکان (OPAC) نیز تأکید دارد که دولتها تحت هیچ شرایطی مجاز به استخدام یا استفاده از افراد زیر ۱۸ سال برای مقاصد نظامی نیستند.
حتی پیماننامه حقوق کودک که در ماده ۳۸ خود به دلیل قرار دادن حداقل سن ۱۵ سال برای مقاصد نظامی مورد انتقاد است، بر اولویت سنین بالاتر تأکید دارد و اکنون در آستانه اصلاحات جدی برای ممنوعیت مطلق زیر ۱۸ سال است.
بر طبق "ساسنامه رم" نیز بهکارگیری کودکان زیر ۱۵ سال در گروههای مسلح، بدون هیچ تبصرهای یک جنایت جنگی تلقی میشود. جنایتی که دیوان کیفری بینالمللی (ICC) مسئولیت دارد تا آمران و عاملان آن را تحت تعقیب قرار دهد.
فراتر از همه این موارد "اصول و دستورالعملهای پیمان پاریس" حتی استفاده از کودکان در نقشهای پشتیبانی، حملونقل و پیامرسانی را نیز در شرایط جنگی ممنوع کرده است؛ چرا که نفسِ حضور کودکان در فضای نظامی و رویارویی با خشونت مرگبار آن، روح و جسم آنان را ویران نموده، اثرات منفی غیر قابل بازگشت دارد.
به عنوان یک متخصص کودکان و فعال حقوق بشر نسبت به پیامدهای شوم این تصمیم جنایتکارانه هشدار میدهم و از تمامی نهادهای حقوق بشری، سازمان ملل متحد و گزارشگران ویژه درخواست میکنم تا با مداخله فوری در این روند خطرناک، مانع از قربانی شدن بیش از پیش کودکان شوند.
به صاحبان سیاهروی سیمکارت سفید خصوصا در گروه پزشکی و روانشناسی نیز اعلام میکنم که شرم بر شما باد که شرافت خود را برای حفظ یک نظام ایدئولوژیک و جنایتکار فروختهاید و حتی در شرایطی که جان و آینده کودکان در خطر است، مهر سکوت بر لب زدهاید!
در انتها دوباره یاد آوری میکنم که جنگ به هیجوجه جای کودکان نیست و
این حق مسلم کودکان است که فقط بازی کنند و درس بخوانند.
بابک خطی
از هوخشتره تا خالیباف، گیلهمرد
جنگ، م.سحر
