خصوصا با توجه به این واقعیت قابل تامل و نگران‌کننده که در لیست رسمی خواسته‌های دو طرف درگیر هیچ نشانی از سرنوشت و آینده مردم ایران دیده نمی‌شود.

علاوه بر این، تحولات اخیر و کشته شدن رهبر و سران ارشد حکومت، شرایط را به مرحله‌ای رسانده است که حتی از حاکمیتِ نامشروع اما ظاهری نیز اثری نمانده و کشور عملاً به صحنه جنگ میان باندهای قدرت نظامی با محوریت سپاه پاسداران تبدیل شده است و این نیز دلیل دیگری است که در چنین خلاء قدرت و مشروعیتی، مسئولیت حفاظت از جمعیت غیرنظامی را مستقیماً به عهده جامعه جهانی می‌گذارد تا از بروز یک فاجعه انسانی بزرگتر جلوگیری کند.

به همین دلیل برقراری آتش‌بس شکننده‌ی کنونی، فرصتی تاریخی برای اقدام فراهم آورده است تا جامعه بین‌المللی با تشکیل یک ائتلاف مسئولانه به وظیفه خود عمل کند و مداخله‌ای را سامان دهد که سرنوشت مردم ایران به جای خواسته‌های دو طرف در اولویت باشد؛ به این معنا که ائتلاف باید به جای معامله با بازماندگان جناح‌های درگیر، بر منافع ملی و حقوق بنیادین ملت تکیه کند. هدف نهایی این حضور نیز پس به دست گرفتن کنترل اوضاع باید ایجاد زیرساخت‌های لازم احقاق و تضمین حق تعیین سرنوشت برای ملتی باشد که دهه‌ها از این حق محروم بوده است.

ایران امروز مصداق بارز سرزمینی است که دولت آن نه مشروعیت و نه وجود فیزیکی برای اعمال حاکمیت دارد و در چنین وضعیتی، استفاده از دکترین R2P نه یک انتخاب سیاسی، بلکه یک ضرورت حقوقی برای جلوگیری از نابودی بیشتر سرمایه‌های انسانی و هدایت کشور به سوی ثباتی پایدار و مردم‌سالار است.

جامعه جهانی باید بداند که هرگونه بی‌عملی و جاخالی دادن در چنین نقطه‌ی حساسی بدون شک به معنای شراکت در جنایات و اتفاقات تلخ رخ داده است.