توانا - در بسیاری از هواپیماهای نظامی، از جمله ناوگان نیروی هوایی آمریکا، یک سیستم حیاتی و کمتر شناختهشده وجود دارد که میتواند جان خلبان را بعد از سقوط نجات دهد؛ فرستندهای به نام URT-46.
وقتی یک خلبان نظامی در شرایط اضطراری مجبور به اجکت میشود، ماجرا فقط خروج از هواپیما نیست؛ از همان لحظه، یک زنجیره دقیق و از پیش طراحیشده برای پیدا کردن و نجات او فعال میشود. یکی از مهمترین ابزارهای این فرآیند، فرستندهای به نام URT-46 است؛ دستگاهی کوچک اما حیاتی که معمولا روی صندلی اجکت یا چتر نجات نصب میشود. به محض اجکت، این فرستنده در بسیاری از موارد بهصورت خودکار فعال میشود.
این ویژگی اهمیت زیادی دارد، چون خلبان ممکن است در اثر ضربه یا جراحت، توانایی فعالسازی دستی نداشته باشد. در چنین شرایطی، URT-46 بدون نیاز به دخالت انسان شروع به ارسال سیگنال اضطراری میکند. این سیگنال روی فرکانس 406 مگاهرتز ارسال میشود؛ فرکانسی که بهطور اختصاصی توسط سیستم جهانی جستجو و نجات یعنی COSPAS-SARSAT تحت نظر است.
روند کار به این صورت است که سیگنال فرستادهشده توسط ماهوارهها دریافت میشود و موقعیت خلبان، گاهی در عرض چند دقیقه، مشخص و به مراکز نجات منتقل میشود. این یعنی حتی اگر سقوط در مناطق دورافتاده یا شرایط جنگی رخ دهد، شانس پیدا شدن خلبان به شکل قابل توجهی افزایش پیدا میکند.
اما ماجرا به همینجا ختم نمیشود. خلبانان معمولا به یک سیستم ارتباطی پیشرفتهتر هم مجهز هستند که با نام CSEL شناخته میشود. این دستگاه علاوه بر ارسال موقعیت، امکان برقراری ارتباط امن و رمزگذاریشده را هم فراهم میکند. خلبان میتواند از طریق آن پیام صوتی یا متنی ارسال کند، موقعیت GPS خود را بهروز کند و مستقیما با تیمهای نجات در ارتباط باشد.
در مجموع، ترکیب این فناوریها باعث شده نجات خلبانان در عملیاتهای مدرن دیگر به شانس وابسته نباشد. از لحظه اجکت، یک شبکه هماهنگ از فرستنده، ماهواره و تیمهای نجات وارد عمل میشود تا اطمینان حاصل کند که خلبان، حتی در سختترین شرایط، گم نمیشود و در کوتاهترین زمان ممکن پیدا خواهد شد.
