در ویدیوهایی از این تجمعات، ایرانیان تبعیدی دیده می‌شوند که از شرکت‌کنندگان می‌خواهند لحظه‌ای تأمل کنند و از حمایت از «جمهوری اسلامی» دست بردارند. آن‌ها می‌گویند: «من اهل ایران هستم چرا به حرف من گوش نمی‌کنید؟ شما نمی‌دانید از چه چیزی حمایت می‌کنید.» اما این درخواست‌ها اغلب نادیده گرفته می‌شود.

در فرهنگی که تقریباً هر کسی که دیدگاه «درست» نداشته باشد می‌تواند به فاشیسم متهم شود، همچنان عجیب است که حکومتی با اهداف و روش‌هایی به‌شدت اقتدارگرایانه مانند «جمهوری اسلامی»، از سوی بخشی از چپ پیشرو مورد چشم‌پوشی قرار می‌گیرد.

با وجود ممنوع شدن راهپیمایی «روز قدس» در لندن، برخی حامیان این نوع حکومت‌ها همچنان به خیابان آمدند و از مجتبی خامنه‌ای، رهبر جدید، حمایت کردند.

واکنش چپ رادیکال به حملات علیه «جمهوری اسلامی» در حالی که می‌توان همزمان ضد جنگ بود و حامی تهران نبود نمونه‌ای روشن از این است که چگونه ریاکاری، جزم‌اندیشی و ساده‌انگاری، جهت‌دهنده اخلاق این جریان شده‌اند. هیچ توجیهی برای حمایت از حاکمیت روحانیون وجود ندارد.

چرا اخلاق این ائتلاف گسترده تا این حد دچار انحراف شده است؟ چرا به دفاع از چیزی رسیده که قابل دفاع نیست؟ پاسخ، به گفته نویسنده، در «امتیاز» نهفته است.

به‌باور او جریان‌های پیشرو امروز بیش از آن‌که به تغییر واقعی بیندیشند، به دنبال آن‌اند که خود را «اخلاقی» و «درستکار» نشان دهند و این تصویر را از طریق نمایش‌های عمومی، راهپیمایی‌ها، شعارها و طرد مخالفان تقویت می‌کنند.

حمایت از «جمهوری اسلامی»، هرچند در ظاهر متناقض و عجیب است، از آنجا امکان‌پذیر می‌شود که لذت و کشش عاطفیِ مخالفت با غرب، بر توانایی تشخیص مرز میان درست و نادرست غلبه می‌کند.

نویسنده به نمونه‌هایی از چهره‌های فرهنگی اشاره می‌کند که حمایت از برخی «آرمان‌ها» را راهی برای معنا بخشیدن به زندگی خود توصیف کرده‌اند.

در این چارچوب، «آرمان‌ها» برای این جریان بیش از جامعه یا اقتصاد اهمیت پیدا می‌کنند. «جمهوری اسلامی» نیز برای این افراد نه به‌عنوان یک واقعیت سیاسی، بلکه به‌عنوان بازتابی از احساسات، بیگانگی و عذاب وجدان خودشان معنا پیدا می‌کند.

از آنجا که دفاع عقلانی از «جمهوری اسلامی» برای کسی که به حقوق بشر باور دارد ممکن نیست، این حمایت تنها از طریق واکنش‌های احساسیِ جدا از منطق قابل توضیح است ذهنیتی که نویسنده آن را کودکانه توصیف می‌کند.

پرسش پایانی نویسنده این است: چگونه است که برخی برای آزادی فلسطینیان فریاد می‌زنند، اما برای مردم ایران چنین مطالبه‌ای ندارند؟