مزن چون سفیهان تو حرفِ گزاف
که مغزِ نظامی تو ای فرشباف
:
به سانِ سلامی تو خالی مبند
بخندند مردم به قداره بند
:
چو هر شمع دزدی گرفته مقام
بسوزد ز آتش ستون نظام
:
دگر نیست فرصت که غارت کنی
ز املاکِ دزدی تجارت کنی
:
اگر برنداری ز دوشت وبال
بعید است بینی تو پایانِ سال
:
ز آن سویِ دریا تو یاری مجو
که سر را ببازی در این جستجو
:
چو هر شب بلرزی در این عهد شوم
گمانم ببوسی تو درگاهِ روم
:
مکُن چون ستوران تو گرد و غبار
عنانِ حکومت به مردم سپار
:
