ماها به طور شخصی گاه نه صد و هشتاد درجه بلکه به قول احمدی نژاد سیصد و شصت درجه و هفتصد و بیست درجه با هم فرق داشتیم. گاه این فرق ها چنان بود که در حد دشمنی بود. با وجود این که انواع و اقسام آلات قتاله را در اختیار داشتیم و می توانستیم با یک گلوله ی مثلا اتفاقی شلیک شده طرف را به قتل برسانیم اما چنین نمی کردیم و چنین نمی شد. چرا؟ چون همه ی ما یک دشمن مشترک داشتیم که باید با آن می جنگیدیم. «عراق». بقیه ی چیزها حتی دشمنی های میان خودمان،،، حتی فرق های باور نکردنی میان خودمان، فرع بود. فرع بود.

ما در این شرایط سر یک سفره (که اغلب روزنامه باطله بود) غذا می خوردیم. از یک جعبه مهمات مهمات بر می داشتیم و به سمت دشمن اصلی شلیک می کردیم. اگر یکی مان مجروح می شد جان خودمان را به خطر می انداختیم تا جان او را نجات دهیم. می دانستیم دشمن اصلی و واقعی ما به ما رحم نمی کند. پس با هم سعی در نابود کردن او داشتیم. ما در مقابل دشمن اصلی یعنی عراقی آدمخور، دیگر به دشمنی های بین خودمان و اختلافات مان فکر نمی کردیم!

ما حرف نمی زدیم. چانه نمی جنباندیم. داستان تعریف نمی کردیم. تئوری برای هم نمی بافتیم. ما خون می دیدیم. بدن های تکه تکه شده می دیدیم. دست و پاهای قطع شده و سر و کله های متلاشی شده می دیدیم. مثل همین عکس هایی که امروز شماها در فضای مجازی از بچه های کشته شده در حوادث ماه پیش می بینید.

ما وقتی به مرخصی می آمدیم صدای جیغ و ناله های جانخراش پدر مادر های دوستان مان را که در منطقه کشته شده بودند می شنیدیم. بهت و حیرت و چشم های گریان شان را می دیدیم که پیکر تکه تکه ی بچه شان را که ماها در منطقه جمع کرده بودیم و به اندازه ی یک گونی برنج شده بود دریافت کرده بودند و فریاد می زدند که این حمید من نیست! این علی من نیست! او هفتاد کیلو بود. این که به ما داده اند هشت کیلو هم نیست.

این چیزها را که می دیدیم مُصّر می شدیم. قوی می شدیم. تصمیم می گرفتیم، به جای به دَرَک فرستادن یک دشمن عراقی، ده تای شان را روانه ی جهنم کنیم. و می کردیم.

من اینجا اصلا به ذهن ام نمی آمد که حمید و علی را دوست نمی داشتم. او و افکارش را دوست نمی داشتم. او و اخلاق اش را قبول نمی داشتم. به ذهن ام نمی آمد که با او در منطقه دعوا مرافعه ی سخت می کردم و از او نفرت داشتم. به ذهن ام نمی آمد که اگر در منطقه نبودیم صد سال هم حاضر نبودم در یک جا با او بنشینم چه برسد به این که با او چند سال در یک جا زندگی کنم و سرِ یک سفره با او غذا بخورم!

امروز با دوست و همسنگرم که از دست حکومت نکبت به نروژ پناهنده شده و خودم که به آلمان گریخته ام صحبت می کردم در باره ی همین چیزها حرف می زدیم. گفتم نکند من دارم اشتباه می کنم. وقتی او گفت نه، و از اختلاف و دشمنی اش با دوست و همرزمی که در اوایل حمله ی عراق به ایران بر روی یک تانک خدمت می کردند و با همین یک تانک و به تنهایی به طرز شگفت آوری مانع پیشروی نیروهای عراقی در منطقه ای از جنوب ایران شدند و این «دوست»، چندی پیش درگذشت حرف زد، و وقتی گفت راست اش من تا امروز از این زاویه که تو به موضوع نگاه کردی به موضوع نگاه نکرده بودم، خیال ام راحت شد.

حالا شما عزیز که در واقعیت با حکومت نکبت اسلامی هرگز نجنگیده ای و امروز هم نمی جنگی و فقط حرف می زنی و حرف می زنی و پشت رایانه ات نشسته ای و تو سر و کله ی کس دیگری که باید همسنگر و همرزم تو باشد می کوبی و به جای دشمن اصلی ات گریبان او را گرفته ای و توو سر او می زنی اگر خواستی به کار ت ادامه بده و مثلا شاهزاده رضا پهلوی را مشابه خمینی بگیر و سال ۱۴۰۴ را مشابه ۱۳۵۷ بگیر و برای خودت داستان بساز که داری صدای پای فاشیسم پهلوی می شنوی!

تو اگر جنگجو بودی و اگر وسط میدان جنگ بودی و وسط جمعیتی بودی که همین دو روز ماه دی علیه دشمن ایران و ایرانی و بشریت به خیابان ها ریخت، هرگز صدایی جز فریاد بچه هایی که گلوله می خوردند و کشته می شدند و ضجه های مادر پدرهای داغدار که وسط جنازه های کهریزک دنبال بچه شان می گشتند و ملتی که ۴۷ سال همه چیزش را حکومت نکبت از او گرفته نمی شنیدی که مثلا بخواهی صدای پای فاشیسمی که احتمالا ده سال بیست سال سی سال بعد بر ایران حاکم خواهد شد بشنوی! تو در تصورات و توهمات خود داری می جنگی آن هم با کسی که دشمن ات نیست و همسنگر و همرزم توست. البته بعید می دانم چیزهایی را که الان گفتم بفهمی. نه! فکر نمی کنم تو هرگز این چیزها را بفهمی!....

با تشکر از همسنگر عزیزم مسعود جان عزیز که با یادآوری خاطرات تلخ و شیرین گذشته مرا برای نوشتن این مطلب تشویق و ترغیب کرد....