باور نمی‌کنم آزادگی و روح آزادی‌خواهانه کسانی را که در این لحظه تاریخی، به‌جای جست‌وجوی راهی جهت نزدیکی، هم‌صدایی و یافتن راه‌های سالم برای گفت‌وگو و خوشحال شدن از تجمع دویست‌وپنجاه هزار نفری حامیان شاهزاده رضا پهلوی، که در واقع نشانه بزرگی از اراده مردم در مبارزه با جمهوری اسلامی است، مانند کودکان لجوج به متراژ زمین در میدان مونیخ می‌پردازند و تلاش می‌کنند که تا می‌توانند از میزان جماعت بکاهند، بی‌آنکه فکر کنند نتیجه این کاستن خنده‌دار به نفع چه کسانی تمام می‌شود.

باور نمی‌کنم ادعای کسانی را که دم از رهایی وطن می‌زنند، دل بر کشته‌شدگان روزهای اخیر می‌سوزانند، اما با عملشان خواست و شعار آنها را به سخره می‌گیرند.

این چه نوع آزادگی است که تو را، به‌خاطر این‌که تا دیروز با آنها بودی و امروز به‌خاطر این‌که شعار مرگ بر آمریکا نمی‌دهی و از میلیون‌ها مردمی که به حمایت از شخص شاهزاده رضا پهلوی به میدان آمده‌اند حمایت می‌کنی، چنین بی‌ملاحظه تقبیح می‌کنند؟

از این‌که برای شرکت‌کنندگان انتخابی رسانه بی‌بی‌سی، که هدفی جز تخریب شخص شاهزاده پهلوی و حمایت موذیانه از رژیم ملایان ندارند، کف نمی‌زنی، مورد هجوم واقع می‌شوی.

کسانی که کریستین امان‌پور را، که شمشیر از رو بسته به چالش با شخص رضا پهلوی آمده بود، مورد تحسین قرار می‌دهند.

برای اثبات زن‌ستیز بودن شخص شاه، در مرده‌ریگ گذشته دنبال سندی می‌گردند که در آن شاه آشپزی مردان را بر آشپزی زنان ترجیح داده.

دفاع تو از فراخوان شاهزاده رضا پهلوی را فریفته شدن به تبلیغات تلویزیون اینترنشنال نسبت می‌دهند، حال آن‌که می‌دانی هر تک‌تک این نفی‌کنندگان و برچسب‌زنندگان تمامی اطلاعات خود را از این رسانه می‌گیرند و برای ظاهر شدن در صفحه آن له‌له می‌زنند.

کسانی که یک کتاب از هانا آرنت می‌خوانند و با همان یک کتاب، خوانده‌نخوانده، فهمیده یا نفهمیده، عقل کل شده، قلم به‌دست گرفته و نسخه برای جامعه می‌نویسند؛ حال آن‌که از نیاز امروز جامعه ایران و چرایی خواست مردمی که خواهان بازگشت به دوران پهلوی هستند بی‌خبرند و آن را بازگشتی ارتجاعی قلمداد می‌کنند.

کسانی که میزان حسادت و خودبزرگ‌بینی آنها در مقیاسی است که حتی بر سخنان فردی چون تقی رحمانی، که شلیک جانیان تفنگ‌به‌دست به جوانان و نوجوانان وطن را دفاع از خودشان ارزیابی می‌کند، واکنشی نشان نمی‌دهند، ولو این‌که نرگس محمدی آن را تقبیح کند.

این دسته از اپوزیسیون که حال اکثریت از مرز هفتادسالگی عبور کرده‌اند، مشکل که گوش به نیوش جامعه دهند؛ مشکل بپذیرند ائتلافی را که اکثریت قریب به اتفاق آن را نسل جوانی تشکیل دهد که درک‌شان از شعار زن، زندگی، آزادی زمین تا آسمان با برداشت آنها از این شعار فاصله دارد؛ نسلی که نه سر جنگ با آمریکا و اسرائیل دارد و نه مانند او غرق در اوهامی است که هنوز مبارزه با پسر شاه را، که مردم حمایتش می‌کنند، مقدم بر مبارزه با جمهوری اسلامی بداند و تداوم رژیم را بر سرنگونی آن ترجیح دهد.

مردمانی اکثراً سخت‌کینه‌ای که اگر شخص رضا پهلوی دست خود به عسل آغشته کند و در دهانشان بگذارد، خواهند گفت دست بکش که تلخی آن ما را گشت! کاری مشکل، اما که بایستی ناامید نشد و با سخنی شیرین و دستی عسلین از هم‌گامی و اتحاد عمل برای سرنگونی گفت. این تنها راه پایبندان به منافع کشور و مردم است.

ابوالفضل محققی