دوم: آمریکا هنوز و همچنان رسماً از گزینۀ توافق دیپلماتیک با جمهوری اسلامی ایران صحبت می‌کند و مذاکرات هسته‌ای هم ادامه دارد و آخرین خبری هم که منتشر شد حاکی از مذاکرۀ دو طرف در روز پنجشنبۀ همین هفته در ژنو است. این که استیو ویتکاف و خود دونالد ترامپ در مصاحبه‌ها و گفت و گوهای اخیرشان با خبرنگاران، یا در پست‌هایشان در شبکه‌های اجتماعی،‌ صراحتا از تعجب و حتی کلافگی خود نسبت به «عدم تسلیم تهران علی‌رغم فشارهای همه‌جانبۀ آمریکا» صحبت می‌کنند، لزوماً به معنای ناامیدی کامل رئیس‌جمهور آمریکا از مذاکرات و صدور بیانیه علیه جمهوری اسلامی ایران نیست، بلکه به معنی فشار آوردن بیشتر و شدیدتر در مذاکرۀ پیش روست.

سوم: شاهزاده رضا پهلوی در گذشته هم بارها و بارها اعلام آمادگی برای ایفاء نقشی فعال در آیندۀ ایران کرده و از ایالات متحده خواسته است که برای تسریع تغییر رژیم در ایران وارد عمل شود اما تاکنون حمایت دولت آمریکا از او بطور رسمی اعلام نشده است.

چهارم: دیدار استیو ویتکاف با رضا پهلوی هرچند به خودی خود می‌تواند نشانۀ افزایش توجه آمریکایی‌ها به بازیگران مخالف جمهوری اسلامی باشد، اما از آنجا که هنوز و تا این لحظه هیچ تعهد رسمی یا تغییر راهبرد آشکاری از سوی واشنگتن مبنی بر حمایت مستقیم از جایگزینی حکومت در ایران اعلام نشده، می‌توان این حرکت را بخشی از سیاست ترساندن جمهوری اسلامی نیز در نظر گرفت.

با در نظر داشتن نکات فوق می‌توان دیدار و گفت و گوی استیو ویتکاف با رضا پهلوی را هم نوعی حرکت و عمل در جهت «کسب اطلاعات و گسترش گزینه‌های سیاست خارجی آمریکا» تلقی کرد و هم اعلام خطر به جمهوری اسلامی از بابت حمایت و پشتیبانی احتمالی آمریکا از «رهبر انقلاب ملی ایران»؛ به این معنا که واشنگتن هم می‌خواهد بداند مواضع و ظرفیت بازیگران موجود در میان اپوزیسیون جمهوری اسلامی چیست و هم با این اقدام مقامات جمهوری اسلامی را از برآمدن احتمالی رضا پهلوی ترسانده و فشار بر آن‌ها را افزایش دهد. آنچه این برداشت و تحلیل را تقویت می‌کند این است که دونالد ترامپ، دستیاران، و مقامات کلیدی کابینه او دائما تکرار می‌کنند که «اما هنوز به مرحلۀ اتخاذ تصمیم نهایی نرسیده‌اند.» به تعبیر دیگر چنین دیدارهائی را هم می‌توان مرحلۀ «تماس و سنجش» دانست که معمولاً در اوج بحران‌ها رخ می‌دهد و نه الزاما اعلام یک استراتژی جدید یا حمایت رسمی از رهبرانی مشخص، و هم ترفندی زیرکانه برای ترساندن و به زانو درآوردن جمهوری اسلامی.

با توجه به این نکات است که می‌توان فهمید چرا در شرایط موجود، که تحولات در ایران با چنین سرعتی رخ می‌دهد و بازیگران داخلی و خارجی متعددی درگیر آن هستند، تماس‌هائی از این دست حساسیت سیاسی زیادی، هم در ایران، هم در واشنگتن، و هم در اروپا برانگیخته است.

رسانه‌های اروپائی با اشاره به دیدار استیو ویتکاف و رضا پهلوی عمدتا بر این نکته تاکید کرده‌اند که شاهزاده رضا پهلوی به‌عنوان یکی از چهره‌های برجستۀ اپوزیسیون جمهوری اسلامی حضور جهانی دارد، اما هنوز جایگاهی رسمی در تصمیمات قدرت‌های غربی ندارد. نکتۀ مهم از منظر اروپایی این است که گرچه سیاستمداران و مقامات دولت‌های غربی علاقه‌مند به شنیدن دیدگاه‌های مختلف اپوزیسیون هستند، اما بر دیپلماسی و مذاکرات رسمی با جمهوری اسلامی نیز تأکید جدی دارند.

این در حالی است که رسانه‌ها و برخی از تحلیلگران داخل ایران دیدار استیو ویتکاف و رضا پهلوی را نوعی «پیام سیاسی آمریکا» تفسیر می‌کنند، اما نه لزوماً به معنای حمایت رسمی از نقش‌آفرینی مستقیم رضا پهلوی در آیندۀ ایران. آن‌ها و شماری از مقامات جمهوری اسلامی، با در نظر داشتن مذاکرات و فشارهای بین‌المللی، دیدار استیو ویتکاف و رضا پهلوی را «بخشی از نمایش گسترده‌تر تعاملات سیاسی و فشارهای خارجی» می‌بینند؛ فشارهائی که ظاهرا تا به حال نتیجۀ مطلوب رئیس‌جمهور آمریکا را در بر نداشته است.