در بحبوحه این جنگ، و مباحث مربوط به واکنش های بعدی دولت ترامپ، سخن از جزیره خارگ و احتمال اشغال آن این روزها به دفعات تکرار می شود. این که در نهایت سرنوشت این جنگ و پی آمدهای آن به کجا می انجامد، نیز موضوع اصلی مباحث سیاسی و نظری گسترده ای می باشد که فضای فکری و سیاسی ما ایرانی ها را به خود مشغول داشته است.
هر نوع سناریویی که برای پایان این جنگ در نظر بگیریم، چه فروپاشی رژیم - که چنین باد - و چه "تسلیم بی قید و شرطی" که ترامپ خواهان آن است، تحمیل خواست های آمریکا و اسراییل - به عنوان مدعیان اصلی - از شروط اساسی پی آمدهای آن خواهد بود. ترامپ برای این که خود را پیروز میدان جنگ بداند، و نیز آمریکا را همچنان به عنوان قدرت برتر به رخ دیگران بکشد و همچنین در مقام پاسخ گویی به منتقدان داخلی و توجیه صرف هزینه های میلیاردی این جنگ، نیاز دارد که با دست پر از این میدان خارج شود.
اگر در آغاز، ترامپ حاضر به مذاکره و تحمیل خواست های خود بود، اکنون با تداوم جنگ و هزینه هایی که این جنگ بر آمریکا، اسراییل و جهان غرب تحمیل کرده است، دیگر برای اعلام پیروزی، مذاکره و کنار آمدن با این رژیم در همین ساختار را کافی نمی داند. به خصوص که برخی از سران رژیم را که در ساختار آن نقش اساسی داشته اند، به دیار نیستی فرستاده اند. واقعیت آن است که اگر این رژیم، به هر گونه ای و به هر شکلی به حیات خود ادامه دهد، علاوه بر این که ماهیتی زخم خورده، تحقیر شده و ... انتقام جوی خواهد یافت، پس از پایان دوران ترامپ در آمریکا و تغییرات احتمالی ژئوپولیتیک منطقه ای و جهانی، به بازسازی خود، به ویژه در عرصه نظامی اقدام خواهد کرد و برای انتقام دست به هر اقدامی خواهد زد...
با توجه به این موضوع و شرایط کنونی جنگ، که کشورهای همسایه نیز بر اساس قرائن و شواهد احتمالا به آن خواهند پیوست، پرسش این است که آیا ترامپ و شرکا، به این رژیم فرصتی دوباره خواهند داد؟ که اگر چنین شود - که بعید به نظر می رسد - این جنگ هیچ دست آوردی برای ترامپ و اسراییل نخواهد داشت و آنها به عنوان طرف بازنده شناخته خواهند شد.
با توجه به فشارهایی که هم اکنون از سوی نیروهای رقیب و حتا برخی از هم حزبی های او، در انتقاد از بی برنامه بودن او در رابطه با این جنگ وارد می شود، آیا ترامپ حاضر است با سری به زیر افکنده و چهره ای شکست خورده، میدان جنگ را ترک کند؟ تداوم این جنگ، و احتمال استفاده ترامپ از نیروهای نظامی آمریکا در جنگی زمینی، راه را برای هر نوع مذاکره و گفت و گو مسدود می سازد. اسراییل نیز به عنوان متحد استراتژیک آمریکا، وجود ایرانی در این گستره با سردمداری این رژیم را تحمل نخواهد کرد و سیاست ها و خواست های خود را بر جهت گیری های ترامپ تحمیل خواهد کرد.
از سوی دیگر حملاتی که از سوی رژیم به کشورهای عربی از جمله امارات، بحرین، عربستان و حتا قطر و عمان انجام می شود، از هم اکنون زمینه ساز ورود آنها به جنگ را ناخواسته - و یا شاید هم آگاهانه - فراهم می سازد. واقعیت این است که چه این کشورها پایشان مستقیم به جنگ کشیده شود و چه نشود، ضرباتی که هم اکنون از سوی رژیم متحمل می شوند، به اقتصاد رو به رشد آنها و ساخت و سازهای اقتصادی و صنعتی شان ضربات شدیدی وارد می سازد. با توجه به همین موضوع پرسش این است که پس از پایان جنگ - به هر شکلی - آیا آنها تقاضای غرامت نخواهند کرد؟
به ویژه که آنها حتا هم اکنون نیز از مصادره اموال رژیم سخن می گویند. و آیا ترامپ که درباره شکل کنونی مرزهای ایران اظهار می دارد که نمی دانم به همین شکل باقی بماند، برای دل جویی از شیخ نشین های حاشیه خلیج فارس و تحمل آنها در برابر ضربات نظامی رژیم، و نیز با آگاهی از اختلافات آنها با "ایران" بر سر جزایر سه گانه، پس از پایان جنگ - به هر شکلی - این جزایر را به عنوان غرامت در اختیار آنها قرار نخواهد داد؟
به ویژه که، این جزایر نقشی محوری در جغرافیای خلیج فارس و تنگه هرمز به عنوان مناطقی استراتژیک بر عهده دارند. به نظر نگارنده، این مساله می بایست از هم اکنون مورد توجه نیروهای اپوزیسیون قرار بگیرد و به آن بیندیشند تا در مقابل خواست احتمالی اعراب مبنی بر تقاضای غرامت و به زعم آنان "استرداد" جزایر ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک، آن هم در پی تضعیف شرایط نظامی "ایران" و هم فروپاشی یا تسلیم رژیم ضد ملی آخوندها، آماده دفاع همه جانبه از مرزهای کنونی ایران باشند.
بی سرانجام، م.سحر
