نیم قرن است و بی سرانجامیم

دست برداس و پای در دامیم

آنچنان با تغافلیم رفیق

که در افتاده زان سوی بامیم

راست یا چپ زهر صفی بودیم

همه قربانیانِ اسلامیم

عقل از ما ربود شیعه گری

محو‌ِ تقلید و غرقِ اوهامیم

مارکس را در حسین ، یافته ایم

زین سبب با یزید، هم گامیم

جنگمان را خیال و وَهم آورد

صلجویانِ روزِ فرجامیم

جهلِ ما بود آنکه ما را کشت

مست و لایعقل از چنین جامیم

نی عجب ، گر همیشه مغبونیم

نی شگفت ، ار هماره ناکامیم

تا ز خوفِ خدا ، چنین گولیم‌

تا ز بیمِ بلا ، چنین رامیم

تا عنان داده ایم در کفِ دین

شرمِ اَعصار و ننگِ ایّامیم

درخورِ صدهزار توهینیم

لایقِ صدهزار دشنامیم

صورتی را به ضربِ سیلی سرخ

کرده ِ لیک از درون سیه فامیم

خونمان رایگان به جوی ، روان

گر ز ابنای خاص یا عامیم

کِبرمان کُشت از آنکه در ره دین

خاکسارانِ خیلِ اصنامیم

چون توان وصف کردمان که چُنین

درهم آشفته ایم و آرامیم

سرِ یاری نداشت با ما ، بخت

که زمانزادِ نا به هنگامیم !

رنج هجر و غم وطن نگذاشت

تا به غربت دمی بیارامیم!

لحظه ای رنجِ تن نیندوزیم

لحظه ای خون دل نیاشامیم!

گرچنین بگذرد زمان برما

داغ را مُهر و ننگ را نامیم

گرچنین عُمرِ ما روَد بر باد

بی اثر پوی و بی هنر گامیم

بار ننشسته بر زمین ، بذریم

باز ناداده با وطن ، وامیم!

م.سحر

پاریس