جنگ امریکا و اسراییل با جمهوری نکبت اسلامی یک حُسن بسیار بزرگ دارد و آن شناختن ماهیت خاص و متفاوت حاکمان ایران است. ما این ماهیت را در دهه ی شصت و سال های بعد از آن شناختیم ولی دنیا باور نمی کرد و هنوز هم باور نمی کند که این ماهیت چقدر با ماهیت دیگر حکومت ها متفاوت است.

حکومتی که نه به کشور فکر می کند، نه به مردم و نه به انسان. فرقی هم نمی کند که نام کشور ایران باشد یا امریکا یا اسراییل و مردم ساکن کشور ایرانی باشند یا امریکایی یا اسراییلی. بی طرف باشند، با طرف باشند، خودی باشند یا دشمن باشند. حکومتی که چیزی به نام خواست مردم منافع مردم مصلحت مردم حتی مصلحت عقلی و منطقی برایش کوچک ترین اهمیتی ندارد. حکومتی که اداره اش بر اساس هیچ نُرم و منطق و شکل حکومتی رایج نیست. حکومتی که مثل یک آدم مجنون و دیوانه رفتارش، واکنش اش، آینده نگری اش، مصلحت اندیشی اش، هیچ شباهتی با انسان عادی و نُرمال ندارد.

خوب شد دنیا این موجود را آن طور که هست و مردم ایران می شناسند، دید و شناخت. وقتی عقل سلیم حکم می کند در جایی که قوی ترین کشورهای دنیا دارند با او می جنگند او دستکم همسایگان خودش را تحریک نکند و دستکم آن ها را به جان خود نیندازد، او بر سر آن ها بمب و موشک می ریزد، در جایی که انتظار می رود این حکومت دستکم به مکان های مقدسی که می گوید اساس تفکرات اش را تشکیل می دهند آسیب نزند، در نزدیکی آن ها بمب و موشک می ترکاند و حتی به قول رهبرش اگر امام زمان که مثلا مقدس ترین موجودِ ناموجود در دین و مذهب او شناخته می شود مانع حفظ حکومت اسلامی اش بشود باید او را هم از سر راه خود بردارد، دیگر از چنین حکومتی کدام محدودیت اخلاقی و رفتاری و انسانی و ملی و غیره را می توان انتظار داشت؟ این حکومت آدمخوار به هیچ چیز و هیچ کس فکر نمی کند و مثل یک بولدوزر بدون راننده هر چه را در سر راه خود می بیند زیر می گیرد و له می کند و مطمئن باشید اگر بمب اتمی یا هیدروژنی در اختیار داشته باشد آن را بدون نگرانی بر سر دنیا منفجر می کند و کک اش هم نمی گزد.