این روزها دوباره بازار شعار دادن و انشانویسیهای «چپ - اسلامیست» ها داغ شده؛ کسانی که انگار کارشان فقط تولید انشاهای احساسی برای درآوردن اشک آدمهای سادهدل و بیخبر است.
بخش بزرگی از نوشتههای این افراد پیرامون مظلومیت و بدبختی مردمان میچرخد که «به دست آمریکا و اسرائیل کشته میشوند». آنها چنان با آب و تاب از «جنایتکاران» مینویسند که انگار طرف مقابل، بدون هیچ دلیل و مقدمهای، ناگهان به کشوری به نام ایران حمله کرده که حکومتی محترم و وطندوست داشته و میلیونها انسان در آن غرق در رفاه و شادی و خوشبختی بودهاند!
این افراد طوری قلم میزنند که انگار تنها عامل مرگ و میر هزاران انسان در دو سه ماه گذشته، همین جنگ اخیر بوده است. و از طرفی انگار نه انگار که این حکومت ۴۷ سال است میزند، میکشد و ویران میکند. عجیب است که به همین راحتی چشمشان را بر خون هزاران انسان بیگناه و معترض (با نام و نشان مشخص) میبندند؛ که اکثرشان هم نوجوان و جوان بودند.
ژست های این افراد، شیوه گفتار و حتی عملکردشان به طرز حیرتآوری شبیه تودهایهای دهه چهل ایران است. ادبیات نوشته ها و بیانیه هایشان همان است، فقط جای مهرهها عوض شده. در آن زمان، شاه و دولت ایران را «نوکر امپریالیست» و مردم را «تحت ستم» میخواندند. حالا اما با سکوت در برابر جنایات حکومت، سعی دارند نظام و طرفدارانش را در صف «تحت ستم»ها جا بزنند و در مقابل، مخالفان و طرفداران شاهزاده را نوکر امپریالیسم معرفی کنند.
جالب اینجاست همین آدمهایی که تا دیروز هر کسی را که برای حفظ میراث ملی و فرهنگی تلاش میکرد، «فاشیست» مینامیدند و افرادی را که روز کوروش به پاسارگاد می رفتند، عقب مانده می خواندند حالا «وطن وطن» می کنند و اسرائیل و آمریکا را دشمنان خونخوار وطن می نامند.
با همه ی این ها خوشبختانه این جریان آنقدر از درک دنیای امروز غافل است که نمیداند در عصر رسانههای دیجیتال، دیگر نمیتوان به راحتی با بیهودهگویی کسی را فریب داد. امروز دسترسی به آمار، ارقام و حقایق حوادث، فقط به اندازه چند کلیک با مردم فاصله دارد.
این افراد متوجه نیستند که دیگر دهه چهل و پنجاه نیست که بتوانند جوانهای سادهای مثل منِ آن روزگار را با دروغهایشان بفریبند و زندگیشان را به تباهی بکشند. جوان قرن بیست و یکم هوشیار است؛ او تصمیماتش را نه بر اساس روضهخوانی و شعارهای «ضد امپریالیستی»، بلکه بر پایه واقعیتهای ملموس میگیرد.
این گونه است که ما می بینیم فرضا مخالفان جنگ در کشورهای اروپایی و آمریکایی، این مخالفت را به معنای دفاع از حکومت اسلامی نمی دانند. و آمارهای اخیر نشان میدهد که اکثریت مردم در این کشورها پایان این درگیریها را تنها در گروی فروپاشی حکومت اسلامی می بینند.
شکوه میرزادگی
پیام بهار، اگرچه لب آن خندان نیست، ابوالفضل محققی
