ترامپ چند روزه که دربارهٔ لبنان و درگیری اسرائیل و حزب‌الله سکوت محض کرده. در حالی که مذاکرات صلح در سطح سفرا بین دولت لبنان و اسرائیل جریان داره. البته این مذاکرات دیگه داره بی‌معنا می‌شه و احتمالاً به‌زودی دیگه ادامه نخواهد یافت. اما به هر حال سکوت ترامپ رو نمی‌شه نادیده گرفت.

حالا دو حالت بیشتر قابل تصور نیست:

یک

آیا نتانیاهو می‌خواد تا توافق نهایی نشده ــ چیزی که مثلاً ممکنه یکی دو هفته دیگه یا بیشتر طول بکشه ــ گروکشی بزرگ‌تری در لبنان انجام بده، خاک بیشتری تصرف کنه و جنگ رو دوباره با هدف تضعیف حزب‌الله به بیروت بکشونه؟

در این سناریو، ما فرض رو بر این می‌گیریم که «آتش‌بس در تمام جبهه‌ها»، چیزی که مذاکره‌کنندهٔ ایرانی جزو مفاد توافق اولیه می‌دونه، باعث خواهد شد ترامپ به نتانیاهو فشار بیاره جنگ رو متوقف کنه.

پس در سناریوی اول، اسرائیل می‌خواد از فرصت باقی‌مونده برای تحقق اهدافی جزئی استفاده کنه.

دو

اما حالت دوم اینه که نتانیاهو قصد داره یک بار دیگه با ایجاد یا تشدید جنگ، امکان مذاکره و توافق بین ایران و آمریکا رو از بین ببره.

آیا طرف ایرانی حاضر خواهد شد در حالی که جنگی تمام‌عیار در بیروت و جنوب لبنان جریان داره، با آمریکا توافق کنه؟

اگر در این فقره ترامپ نخواد یا نتونه نتانیاهو رو مجاب به آتش‌بس (یا پایان جنگ) کنه، این به این معناست که اسرائیل یکی از پیش‌شرط‌های محوری توافق اولیه رو ناممکن می‌کنه.

در اینجا دو حالت وجود داره: یا جمهوری اسلامی این فقره رو نادیده می‌گیره (که بسیار بعیده)، یا به دلیل وضعیت لبنان حصول توافق ناممکن می‌شه.

حالا ممکنه بگید... یعنی ترامپ نمی‌تونه نتانیاهو رو در این باره مجاب کنه؟ آیا نفع نتانیاهو این نیست که هر چی ترامپ گفت، بگه باشه؟

جواب این پرسش هیچ‌موقع آسون نیست، چون ما از ذهن و نیات ترامپ خبر نداریم.

ما نمی‌دونیم آیا ترامپ واقعاً دنبال توافقه که حالا با اطمینان بگیم «چرا متحدش داره چوب لای چرخش می‌ذاره؟»

این متحد سال گذشته وسط مذاکرهٔ آمریکا و ایران به تهران حمله کرد.

آیا ترامپ ناراحت شد؟ عصبانی شد؟ نه!

تازه مدعی شد این حمله پس از اولتیماتوم شصت‌روزهٔ خودش رخ داده و آخر هم بی‌دوهایش را در خدمت اسرائیل قرار داد.

هر دو سناریویی که گفتم محتمله... و البته دومی قدری محتمل‌تر.