مهدی نصیری
در روزهای پس از هفتهی نخست درگیری، صدای شلیک موشکهای رژیم بسیاری را متعجب کرد. چطور حکومتی که پدافند هواییاش فروپاشیده و لانچرهایش نابود شده، هنوز موشک شلیک میکند؟
پاسخ در یک زیرساخت عظیم زیرزمینی نهفته است: شهرهای موشکی.
مهندسی مرگ در خدمت بقای شیطان
مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی (CSIS) این شبکه را یکی از پیچیدهترین زیرساختهای موشکی غیرهستهای جهان توصیف کرده است. تونلهای اصلی در اعماق پانصد تا هزار متر زیر کوه حفر شدهاند، عمقی که بمبهای نفوذکننده نسل قدیم را خنثی میکند. دیوارهها با بتن مسلح پوشانده و در برابر انفجارهای سطحی مقاومسازی شدهاند. شبکهای از حدود ۳۰ سایت در سراسر کشور، از غرب تا جنوب، با سیستمهای تهویه مستقل، برق پشتیبان، سوخت داخلی، و واحدهای فرماندهی زیرزمینی، طراحیشده برای بقا در محاصره کامل.
پروژهای عظیم با اهدافی شیطانی، که به گفته کارشناسان، اجرای آن در شرایط مخفیانه و تحت تحریم، هزینهای بالغ بر صدها میلیارد دلار را بر کشور ایران تحمیل کرده است.
گرفتاران در اعماق
مرکز مطالعات راهبردی به واقعیتی تلخ (برای رژیم) اشاره میکند: شهرهای موشکی محل کار دائمی هزاران تکنسین، اپراتور، و کادر فرماندهی سپاه هستند. وقتی ورودیها زیر بمباران مسدود میشوند، این افراد زنده به گور میشوند. تهویه از کار میافتد، هوا کم میشود، دما بالا میرود، ارتباطات قطع میشود. CSIS این را «محاصره زیرزمینی» مینامد: نه میتوان جنگید، نه فرار کرد، نه تسلیم شد. خبر خفگی دیگر کارکنان در تونلهای مجاور، روحیهای را میشکند که هیچ ایدئولوژی نمیتواند آن را نگه دارد.
چرا این ماشین اهریمنی از کار میافتد
تا پایان هفته سوم، ۷۰٪ لانچرها نابود و ۸۵٪ پدافند از کار افتاده است. CSIS در اینباره صریح است: بقای ذخایر با بقای توان عملیاتی یکی نیست. موشک برای موثر بودن باید شلیک شود، و برای شلیک باید از تونل بیرون بیاید. همین چند دقیقه در معرض دید بودن، نقطهی مرگ است.
پوشش ۲۴ساعته ISR (سامانههای اطلاعات، نظارت، و شناسایی) هر لانچری را در دقایقی شناسایی و منهدم میکند. پراکندگی جغرافیایی هم کمکی نمیکند، پوشش ماهوارهای محدودیت مکانی ندارد.
