ویژه خبرنامه گویا
گرفتاریها در ایران بیشمار است. خبرهایی که میرسد از وضع بسیار سخت زندگی مردم حکایت دارد. با نبود اینترنت بسیاری از شغل و حرفهها توان کاری خود را از دست داده و موج بیکاری بر انبوه گرفتاریهای مردم افزوده شده است. بنیه مالی مردم برای تهیه غذای روزانه و دارو نیز کاهش گسترده یافته است. در برابر چشم مردم ولی نیروهای مزدور بیگانه خیابانهای ایران را در تصرف آورده، مفت میخورند و میچرند و عربده میکشند؛ مزاحمتهای آنان خود بر گرفتاریهای روزافزون مردم افزوده شده و به ویژه روح و روان مردم را آزار میدهد.
یکی از نکتههای نگرانکننده دیگر وضع وخیم زندانیان سیاسی است با هر ایده و منشی که دارند، خطر اعدام همچنان برای شماری زندانیان (چه سیاسی و چه عادی) پابرجاست و فریادرسی هم برای زندانیان بیپناه نیست. سازمانهای حقوق بشری بیش از افشاگری و دادن بیانیه و محکومیت رفتار ضد انسانی حکومت آشفته اسلامی، توان دیگری ندارند زیرا همانگونه که بارها گفته شده است بزرگترین ضربه به مردم ایران از آن میان زندانیان، مماشات و سازش دولتها چه غربی و چه شرقی با این حکومت ویرانگر ضد انسانی و ضد ایرانی بوده است.
اکنون نیز به بهانه وضعیت جنگی، حکومت ناروشن ایران، که روشن نیست چه کسی در آن حقیقتاً حکومت میکند، انتقام شکست خردکننده خود در جنگ را از زندانیان بیپناه میگیرد و هر روز سایه مرگ بر سر شماری زندانی بیگناه میچرخد. 1639 اعدام در سال 2025، آماری تکاندهنده است! بزرگترین دلیل این آدمکشیها هم انتقامگیری از مخالفان حکومت و هم ترساندن مردم برای جلوگیری از خیزش دوباره مردم است که البته نتیجه واژگونه به بار خواهد آورد و با هر اعدام بر خشم و نفرت مردم هر چه بیشتر افزوده خواهد شد تا آن روز که این جانیان گرفتار انتقام مردم شده و به سزای جنایتهای خود برسند. ولی چه باید کرد با هجوم مزدوران نیابتی به خاک ایران؟
چگونه باید با این مزدوران برخورد کرد؟
این پرسش مهمی است و نیاز است که هر ایرانی میهندوستی به آن بیندیشد. شوربختانه ما در بیرون از ایران چون از صحنه به دور هستیم نه توان حتی تفسیر درستی از میزان رنج و نگرانی مردم در این زمینه را داریم و نه توان انجام کاری. بنابراین برای مردم درون ایران از بیرون نمیتوانیم نسخه بپیچیم ولی میتوانیم از همه هممیهنان درخواست کنیم که همه از هم امروز در فکر چاره کار باشیم که فردا دیر است. این مزدوران نباید جایپای استواری در ایران بیابند و به هر شکلی و بهایی باید از ایران بیرون انداخته شوند. اگر چنین نشود آینده تیره و تاری چشمبهراه ایران و مردم ایران است. باورش سخت است که چگونه میتوان ایرانی و در لباس نظامی بود و پذیرفت که شماری مزدور بیگانه در خیابانها راه بر مردم کشور خود بسته و برای مردم مزاحمت ایجاد کنند و تماشاگر بود؟ نگارنده امیدوار است که دیگر هممیهنان این موضوع مهم را در هر مجالی به میان آورند و اگر راهحلی و پیشنهاد عملی دارند آن را ارائه دهند.
