در سال 416 قبل از میلاد آتن، در هنگام جنگ پلوپونز از ملوسی ها، که در این جنگ بی‌طرف بودند، درخواست کرد به اتحادیه دریایی آتن بپیوندند، وگرنه با نابودی مواجه خواهند شد. ملوسی‌ها حاضر نبودند استقلال خود را از دست بدهند و در خواست آتن را رد کردند. آتن هم کشتی‌های جنگی خودش را به این جزیره فرستاد و آن را محاصره کرد. آتن همزمان با محاصره نمایندگانی را نزد رهبران جزیره فرستاد تا گفتگوهای را جهت تسلیم آنها آماده کند.

به گفته توکیدیدس آتنی ها در این نشست با نمایندگان جزیره ملوس نقطه نظرهای خود را چنین مطرح می کنند: "ما جمله‌های پرآب و تاب به کار نمی‌بریم و نمی‌گوئیم که چون سپاه ایران را شکست داده‌ایم حق داریم بر شما حکومت کنیم، یا چون از شما زیان‌های بسیار دیده‌ایم، حق داریم بر شما بتازیم. اینگونه حرف‌های دهن پرکن را هیچ‌کس باور نمی‌کند. از شما انتظار نداریم بگوئید که شهرتان را ،گرچه مهاجران اسپارتی تأسیس کرده‌اند، در جنگ جانب اسپارت را نگرفته‌اید، یا هرگز ضرری به ما نرسانده‌اید. با این سخنان نمی‌توانید در ما اثر ببخشید. بهتر است سعی کنید با توجه به شیوه تفکر هر دوی ما، آنچه به دست آوردنش برای شما میسر است را به دست آورید"

آتنی ها در آخر جلسه به ملوسی ها هشدار می دهند: همان گونه که ما می‌دانیم و شما نیز می‌دانید، در منطق سرشت بشر، حق فقط وقتی مطرح می‌شود که توازن قدرت وجود داشته باشد، اما شرایط تغییر می کند وقتی پای قدرت در میان است. در چنین شرایط ی حق به قدرتمند تعلق دارد و "قدرتمندان هر آنچه می‌خواهند می‌توانند انجام دهند و ضعیفان می‌بایست تحمل کنند".

"The strong do what they can and the weak suffer what they must"

نیروی دریایی آتن، پس از اینکه ملوسی‌ها زیر بار استدلال آتنی ها نرفتند، جزیره ملوس را تصرف کردند، شهروندان مرد را اعدام و زنان و کودکان را به بردگی گرفتند.

گفتمان ملوسی نشان می دهد که منافع ملی و قدرت نظامی از اخلاق و حقوق بین‌المللی پیشی می‌گیرند.

آیا فرستادن ناوگان دریایی امریکا به نزدیکی سواحل ایران شبیه محاصره جزیره ملوس توسط نیروی دریایی آتن در قرن 5 قبل از میلاد نیست. چنین به نظر می رسد که رهبران ایران، مانند ملوسی ها، هنوز متوجه نشدند که در گفتمان با آمریکا حق با قدرتمند است.

مسعود امیرخلیلی