اینها را نوشتم برای رسیدن به این نکته که، اگر ما ایرانی‌ها در این سوی مرزهای وطن پیراهن قوم را بر ردای ملی می‌کشیم و صحبت از حقوق جزئی می‌کنیم که بله، من برای حضور در یک ائتلاف ملی اول باید مطمئن شوم تو حقوق مرا به رسمیت می‌شناسی، از یک موضوع اساسی غافلیم، اینکه چونکه صد آمد نود هم پیش ماست. اگر در ایران نظامی بر مبنای اندیشه مردمسالار و سکولار، و استوار بر بیانیه جهانی حقوق بشر بر پا کنیم، آیا مسئله‌ای به نام ظلم مضاعف خواهیم داشت؟

اگر کرد و بلوچ و ترک و ترکمن و عرب و لر و تالش و بختیاری قشقائی و بویراحمدی و شاهسون و کعبی و قواسمه و گیلک و مازندرانی با اصفهانی و شیرازی و تهرانی و کاشی و یزدی و... حس کنند مالک ملک مشاعی به نام ایران هستند آیا از احساس غبن خود حرفی خواهند زد؟ اگر همه آحاد ملت ایران، زن و مرد، مسلمان سنی و شیعه، بهائی و یهودی و مسیحی و زرتشتی و بیدین بدانند مذهب و لامذهب مانعی برای بهره‌وری آنها از مواهب ایرانی بودن و شرکت در تصمیم‌گیری برای سرنوشت وطنشان نخواهد بود، آیا برای رفع تبعیض خواستار برخوردار شدن از حقوق ویژه خواهند شد؟

اگر نژاد و تیره عامل برتری جوئی و برتری بخشیدن به قوم و طایفه‌ای نباشد آیا خواهان رفع ستم قومی خواهیم شد؟ اگر فردا به رهبران سیاسی احزاب کرد و بلوچ و آذربایجانی (ترک) ترکمن ، عرب ایرانی و... بدون در نظرگرفتن مذهب و زن یا مرد بودنشان نشان دادیم در زمان انتخاب بالاترین مقامات کشور تفاوتی بین آنها و فارسها (گو اینکه قومی به نام فارس نداریم) وجود ندارد، آیا رفقای نازنین کرد و بلوچ و عرب و آذری و ترکمن و تالش من ؛ و همه آنهائی که اقلیت‌های زجر کشیده را نمایندگی می‌کنند آیا به دنبال راه و رسمی بر می‌آیند که حقوق مسلم آنها را تضمین کند؟ و مجال دهد در گزینش مقامات حکومت مرکزی و اداره مناطق اقامت و زندگی اقوامشان، سهیم باشند؟ نوروز سند همبستگی ماست در نوروز خونین امسال بیش از هرزمان ، اعتبار پیوند جاودانه ما را آواز میدهد

ما اندک اندک در غربت به اندوهی گرفتار آمده‌ایم که بر چهره و موهای ما نیز همراه با گذر زمان اثر گذاشته است. امّا رفیقی می‌گوید چشمت که به دماوند بیفتد اندوه پر می‌کشد و بار دیگر عصاره جوانی در رگهایت شناور می‌شود. روزی را به یاد می‌آورم که روی نوک پا بلند می‌شدم تا قدم به کلون در خانه پدربزرگ توی کوچه ورزشگاه برسد. چشم به هم زدنی فاصله بود تا آن نوروز که فرزندانم را با فلسفه نوروز آشنا می‌کردم و دماوند پیش چشمم جلوه‌گری می‌کرد. و سه دهه است که نوروز را در غربت جشن گرفته‌ام. اصرار هم داشته‌ام که این سنت جاودانه را همه ساله با لبخند و امید و آرزوهایم برای سرفرازی ایران و برافراشته شدن دوباره پرچم زیبای سه رنگ شیر و خورشید نشان در سرزمینم، در نوروز آزادی، استقبال کرده‌ام.

آن نوروزی که با بهروز آفاق و مطلوبه خانم و تاجی بای، روزنامه نگاران تاجیک ازبکستانی در روستای باغستان در چهارصد کیلومتری تاشکند همراه با صدها تاجیک جشن گرفتیم. و به نوروزی می‌اندیشم که می‌آید و حالا دیگر برادرم محمد نیست که نخستین تبریک گوی از پشت خط و سیم و فاصله باشد. همه دلم را در شعری می‌پیچم برای جای جای وطنم، برای گوشه‌هائی که در نوروزهای رنگین زیر آواز نغمه خوانان میهنم، هر بار در گوشه‌ای از خانه پدری جشن گرفته بودم.

شعر «وطن» من به همه سوی میهنم نظر دارد. آنکس که برای تقسیم ایران چاقو تیز می‌کند شخص ولی فقیه و نوکران اوست وگرنه هیچ ایرانی با هر قومیت و مذهبی، حاضر نیست این گربه نشسته به دیوار آسیا بی‌سر و دست و پا شود. پیش از پرداختن به دنیای سیاست، نوروز را با تقدیم شعر «وطن» به همه شما همسفران دور و نزدیک از صمیم دل شادباش می‌گویم. در این نوروزها، دلها را از قهر و خشم و کینه بشوئیم، همدل شویم، دشمن ما آنها نیستند که اندیشه‌ای متفاوت از ما دارند. دشمن ما آنهایند که در سرزمین ما دروغ و نفاق و جور و جهل و فساد و ستم را به نام خدا و دین، ترویج و اعمال می‌کنند.

وطنم ایران
وطن یعنی بهاری جاودانه
غزل‌های لطیف عاشقانه
ترنم‌های باران سحرگاه
پَرِ پرواز در سودایِ خانه

وطن یعنی نفس‌های معطر
شمیمی از نماز صبح مادر
گل شب‌بو کنار حوض کوچک
تصاویری به شعرم سایه گستر

وطن، دیروز و فردای من و تو
گلیم کهنه‌ای در خانه‌ای نو
سفالی ذره‌هایش خاک کاشان
همان انگور شاهانی، همان مو

وطن، ابریشم خامی ز گیلان
وطن مهد دلیران، خاک شیران
خراسان، سیستان، تبریز و نیریز
صفاهان، یزد و دشتستان و کرمان

بلوچستان و کردستان و تهران
وطن، مازندران، ایلام و مهران
وطن آواز سبز عاشقانه
وطن تصویر دوری از رفیقان

خلیج فارس معنای وطن شد
همه جان و جهانم خواستن شد
ز جلفا سینه‌ام سرشار از عشق
چنان مازندران، جانان من شد

وطن یعنی هزاران شعله امید
وطن مهرانه، پوراندخت، ناهید
وطن اندوه کردی در مهاباد
وطن اسفندیار و کاوه، جمشید

وطن آوازهای عاشقانه
وطن مرغ سحر خواندن، ترانه
به خاک خسته‌اش تعطیم کردن
وطن یک آسمان بیکرانه

وطن در کوچه‌ها آواز خواندن
به سوی ساری و آلاشت راندن
وطن تا دشت گرگان ره کشیدن
دماوند و شبی توچال ماندن

ز کرمانشاه تا اهواز رفتن
ز شوش و هفتگِل با هم گذشتن
کنار شط لبی تر کردن از می
به یاد دوستان ساغر شکستن

وطن جاری ترین رود زلال است
همانجایی که خاموشی محال است
دوای دردهای میهن من
دو جامی از می سرخ حلال است.

اگر میهن نفس، من سینه هستم
پر از خشمم ولی بی کینه هستم
اگر دورم من از آغوش گرمش
ولی من عاشقی دیرینه هستم

وطن یعنی که بی او مردگانیم
همه پیریم با آنکه جوانیم
چو بر خاک عزیزش سرگذاریم
اگر مردیم هم از زندگانیم.

این واقعیت قابل انکار نیست که امروز شخص ولی فقیه به خون نشسته و آقازاده نیمه جانش همراه با سه تا و نصفی ذوب شدگان در حضرت ولایت هم می‌توانند عامل تجزیه یا عبور ایران از خطر ویرانی و تکه تکه شدن باشند.
اگر سید علی خامنه‌ای ذره‌ای مهر به میهن و سرنوشت مردمانش و نسلهای آینده داشت خود وسیله‌ به گور سپردن ولایت فقیه و رهائی ایران از چنگ منفورترین و ضد ایرانی‌ترین رژیم را فراهم میکرد و کار را به ویرانی ایران نمی کشاند . دوستی می‌گفت چرا تعلیق به محال را عنوان می‌کنی. گفتم، اشکالی در تکرار آنچه در آغاز ولایت سید علی آقا در نامه‌ای سرگشاده به او نوشتم و سپس در ابتدای ریاست جمهوری خاتمی بار دیگر عنوان کردم نمی‌بینم. همه آنها حتی آقازاده سید علی مجتبی ممکن است در لحظه‌ای دچار تحول روحی شوند. گو اینکه اگر سید شایستگی این تحول را داشت فاجعه 7 اکتبر و بعد جنگ 12 روزه و حالا نبرد یکطرفه چند هفته ای رخ نمیداد خود اینگ بی گور است و ملت مقهور.

امسال نمیتوانم به مبارک گوئی نوروزی برآیم که سر تا پایش خونین است . با اینهمه میدانم که سال دیگر ، نوروز ما رنگ غربت و نوروز وطنی رنگ خون نخواهد داشت