فرزانه روستایی

کسی نبود که از خطر تبدیل شدن ایران به عراق و تهران به بغداد هشدار نداده باشد، اما مافیای سپاه اصرار عجیبی داشت تا دقیقا همان کاری را کپی کنند که صدام و قذافی و بشار اسد انجام دادند. با این حال، ماجرای تهران و شیوه ای که برای سرنگونی رژیم آخوندی ایران در پیش گرفته شده بسیار پیچیده تر از سرنگونی رژیم عراق است زیرا ایران چهار برابر عراق وسعت و دو برابر جمعیت دارد.

۲۳ سال پیش دقیقا در همین روزها ارتش ایالات متحده برای تمام کردن کار رژیم عراق عملیات یورش برق آسا را طراحی کرد که منجر به تصرف بی دردسر بغداد و سقوط رژیم صدام حسین شد. البته در آن مقطع زمانی، وقتی صدام سقوط کرد سپاه قدس تقریبا گرداننده عراق شد و در جریان درگیری های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۱ حدود ۴۴۸۷ سربار آمریکایی در عراق کشته شدند که تعداد قابل توجهی از آنها در اثر بمب های کنار جاده ای بود. اما زمان بندی و تکنیک تصرف بغداد جالب و تا حدودی مضحک است که درس های زیادی برای امروز ما دارد:

اول آوریل ۲۰۰۳ لشگر سوم پیاده نظام آمریکا به حومه بغداد رسید.

۳-۴ آوریل فرودگاه بغداد به اشغال درآمد و تقریبا هیچ درگیری نشد. همه انتظار نبرد استالینگراد را داشتند، اما درگیری ها جدی نبود.

پنجم آوریل یک واحد ارتش آمریکا با ترس و لرز خود را به مرکز شهر بغداد رساند تا ببینند چه خبر است و تاکتیک ها و مقاومت عراقی ها وسط پایتخت خود را ارزیابی کنند. تقریبا هیچ حمله ای به آنها نشد. یعنی از رژیم صدام فقط تبلیغات مانده بود و دیگر هیچ.

نهم آوریل واحدهای ارتش آمریکا بعد از تجربه ۴ روز پیش، وارد مرکز شهر شدند و شهر بدون هیچ مقاومت یا درگیری سقوط کرد. مردم به خیابان ریختند مراکز دولتی تصرف و کاخ صدام به اشغال درآمد. مجسمه های صدام پایین کشیده شد و سربازهای آمریکایی بودند که روی تخت خواب صدام حسین شکلک درآورده عکس یادگاری می گرفتند.

اینکه چرا بغداد به این سادگی سقوط کرد این بود که شرایط بغداد سال ۲۰۰۳ تقریبا شبیه شرایط امروز تهران بود.

۱- فروپاشی از قبل روی داده و از رژیم صدام فقط یک ظاهر مانده بود.

۲ـ بمباران های سنگین ساختار دفاعی عراق بویژه در بغداد را در هم شکسته بود.

۳ـ ارتش از هم پاشیده بود و کسی نمی دانست باید از چه چیزی دفاع کند!

۴ـ گارد ریاست جمهوری که غرور ارتش صدام بود کمتریم مقاومتی نکرد، زیرا سالها جنگ با ایران و بعد اشغال کویت و درگیری های پراکنده بانیروهای آمریکایی رمقی برای آن باقی نگذاشته بود. فرماندهان لباس خود را درآوردند و فرار کردند سربازان هم ترک خدمت.

۵ـ سیستم فرماندهی با قطع ارتباطات از هم پاشیده بود. فرماندهان دستور می دادند اما فرمان ها به خط درگیری نمی رسید. فرماندهان عراقی بارها با سربازان خود فیلم Black Hawk Down را دیده و به آمریکایی ها خندیده بودند. این فیلم در باره شکست چند سال پیش ارتش آمریکا در موگادیشو بود که میلیشیای پابرهنه و گرسنه سومالی سربازان آمریکایی را کشته و بعدا جنازه آنها را به دو جیپ بسته و از وسط نصف می کردند. اما واقعیت چیز دیگری بود

حال به این فکر کنیم که چند درصد از چنین پروژه ای را می توان در تهران پیاده کرد.

هر اتفاقی رخ دهد شکی نیست اگر پای نیروهای نظامی خارجی به تهران باز شود بی شک جمعیت چند میلیونی از شهروندان تهرانی به استقبال آنها خواهد رفت. حال باید دید!

***