در همان حال، تندروها تهاجمی‌تر می‌شوند و به دنبال «خائن» می‌گردند، به‌ویژه بعد از اینکه ترامپ گفت حتی مجتبی خامنه‌ای هم ممکن است از این تماس‌ها خبر نداشته باشد.

در برخی گزارش‌ها نام محمدباقر قالیباف مطرح شده است.

او این خبر را تکذیب کرد و گفت هدف آن تأثیرگذاری بر بازار نفت و بازارهای مالی است.

اما در چنین فضایی، تکذیب هم مشکل را حل نمی‌کند. برعکس، سؤال‌های جدید ایجاد می‌کند.

برخی می‌پرسند:
اگر قالیباف دروغ بگوید چه؟
برخی دیگر می‌پرسند:
اگر شخص دیگری باشد چه؟

هدف دوم: ارسال پیام به بازارهای جهانی

ترامپ هم‌زمان در حال ارسال پیام به بازارها نیز هست.

با صحبت از احتمال توافق و توقف موقت حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران، او نشان داد که جنگ فعلاً وارد مرحله خطرناک‌تر نخواهد شد.

اثر فوری بود: قیمت نفت پایین آمد.

این حرف‌ها همچنین برای خود ترامپ هم یک راه عقب‌نشینی ایجاد کرد.

او توانست فعلاً از حمله به نیروگاه‌های ایران عقب بایستد، اما همچنان بگوید که فشار و اهرم در دست اوست.

بنابراین حتی اگر این تماس‌ها واقعی، محدود، اغراق‌آمیز یا عمداً مبهم باشند، نتیجه‌ای که ترامپ می‌خواست همین حالا حاصل شده است:

فشار روانی در تهران،
و آرامش در بازار انرژی.

این دیپلماسی معمولی نیست

مسئله اصلی این است:
ما نمی‌دانیم این مذاکرات واقعاً وجود دارند یا نه،
جدی هستند یا نه،
یا اصلاً معنایی دارند یا نه.

اما دیگر فقط این سؤال مهم نیست.

خودِ این حرف‌ها دارد کار سیاسی و اقتصادی انجام می‌دهد.

سؤال عمیق‌تر

حتی اگر این تماس‌ها واقعی باشد،
حتی اگر کسی در داخل نظام واقعاً در حال مذاکره باشد،

آیا او اصلاً قدرت انجام کاری را دارد؟

آیا فرماندهان سپاه گوش خواهند داد؟

آیا کسانی که پشت پرتابگرهای موشک نشسته‌اند از یک چهره سیاسی دستور می‌گیرند؟

یا او را خائن می‌دانند؟

عدم قطعیت واقعی اینجاست.

مشکل فقط این نیست که آیا کانالی وجود دارد یا نه.

مشکل این است که آیا در طرف ایرانی

اصلاً کسی باقی مانده که اختیار داشته باشد این کانال را معنا‌دار کند.

***