سخن گفتن در یاد علی شاکریزند آسان نیست. نه فقط به این دلیل که دوستی را از دست دادهایم، بلکه به این دلیل که با رفتن او، یکی از واپسین نمایندگان نسلی را بدرقه میکنیم که تقریباً همه زندگی خود را وقف آزادی، استقلال، حکومت قانون و سربلندی ایران کرد.
در سالهای فعالیت روزنامهنگاریام بارها فرصت گفتگو و مصاحبه با علی شاکریزند را داشتم. این گفتگوها، که در آغاز بخشی از کار حرفهای من بود، به تدریج به دوستی و شناختی عمیقتر از شخصیت و اندیشه او انجامید. اگر امروز بخواهم از میان همه آنچه از او در ذهنم باقی مانده است تنها یک ویژگی را برجسته کنم، خواهم گفت که علی شاکریزند از آن انسانهایی بود که در همان نخستین دیدار، دو احساس را در مخاطب خود برمیانگیخت: احترام و اعتماد.
این احترام صرفاً از سابقه مبارزاتی یا جایگاه سیاسی او ناشی نمیشد، بلکه از منش او برمیخاست؛ از آرامش، وقار، فروتنی و صداقتی که در رفتار و گفتارش آشکار بود. اعتماد نیز از این احساس سرچشمه میگرفت که با انسانی روبرو هستید که میان آنچه میاندیشد، آنچه میگوید و آنچه انجام میدهد، فاصلهای وجود ندارد. علی شاکری زند حقیقتاً با خود یگانه بود.
در حقیقت، هرچه آشنایی با او بیشتر میشد، این احترام و اعتماد نیز عمیقتر میگشت. گفتگو با علی شاکریزند انسان را وادار میکرد که با دقت بیشتری سخن بگوید و در داوری درباره دیگران، بهویژه مخالفان سیاسی، شتابزده نباشد. او معتقد بود که اختلاف نظر، هر اندازه هم عمیق باشد، نباید جای انصاف را بگیرد. هرگز ندیدم که صراحت را با بیانصافی درآمیزد. نقدهای او همیشه بسیار صریح بود، اما هیچگاه از مرز عدالت در داوری عبور نمیکرد. میان نقد اندیشهها و داوری درباره اشخاص تفاوت قائل بود و همین ویژگی به سخن او اعتبار میبخشید.
نوشتن در رسانههای جمعی همواره میان دو قطب در حرکت است: خواست مخاطب و نیاز جامعه. از یک سو، طبیعی است که مخاطبان علاقهمند باشند مطالبی را بخوانند، بشنوند و ببینند که با باورها، نگرشها و خواستههای آنان همخوانی دارد. انسانها معمولاً با دیدگاههایی احساس نزدیکی بیشتری میکنند که تأییدکننده برداشتهای قبلی آنها باشد. اما وظیفه رسانه و نویسنده تنها بازتاب دادن خواستههای مخاطب نیست؛ بلکه بخشی از مسئولیت آنها بیان واقعیتهایی است که شاید همیشه خوشایند نباشد.
* روزبه پارسی (ابن مقفّع) برجسته ترین حافظِ حافظۀ ملّی و تاریخی ایرانیان پیش از فردوسی بود.
ماندهایم حیران که خدایا! پروردگارا! بارالها! اگر فردا پسفردا بلایی سرمان آمد و خواستیم دست به دامان امام زمان بشویم، باید یقه کدام امام غایب را بچسبیم؟
شنبهشب ۶ تیرماه ۱۴۰۵ / ۲۷ ژوئن ۲۰۲۶، فهیمه خضر حیدری در برنامه «عمق میدان» در صدای آمریکا با مصطفی هجری، دبیرکل حزب دمکرات کردستان ایران، گفتگو داشت. 
سالها فعالیت سیاسی، حضور در میان نیروهای مختلف اپوزیسیون و تجربه فراز و نشیبهای مبارزه برای آزادی، مرا به این جمعبندی رسانده است که آلترناتیو واقعی جمهوری اسلامی نه یک دولت خارجی و نه یک قدرت بینالمللی، بلکه مردم ایران هستند.
محسن سازگارا به یورونیوز: اگر «آقا مجتبی» راه پدرش را برود، بر او همان میرود که بر پدرش رفت
ایران اینترنشنال - مایک والتز، نماینده آمریکا در سازمان ملل، از انتصاب الی کوهانیم، دیپلمات ایرانیتبار آمریکایی، به عنوان مشاور ارشد سیاستگذاری در نمایندگی ایالات متحده در سازمان ملل خبر داد. 
«در این چهل سال فقط ظلم بوده و ظلم بوده و ظلم.» 
ایراناینترنشنال - اظهارات مهدی خراتیان، مدیر اندیشکده «احیای سیاست» و از چهرههای رسانهای نزدیک به ساختار حاکمیت، درباره اینکه «جمهوری اسلامی در حال پیگیری انحلال سیستماتیک سپاه از داخل است»، پرسشی غیرمنتظره را پیش کشیده است: آیا تهران در حال آمادهسازی برای بازآفرینی یکی از اصلیترین ستونهای قدرت خود است؟
